็ตาม จั่วม่อค้นพบว่ายิ่งร่างกายของนางถูกทำลายเท่าใด พลังสีม่วงยิ่งเข้มแข็งมากขึ้นเท่านั้น และยึดโยงร่างกายของนางไว้อย่างแนบแน่น เป็นผลให้นางไม่ได้ระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างที่ควรจะเป็น
วิชาอันชั่วร้าย!
นอกเหนือจากประโยคนี้ จั่วม่อก็ไม่ทราบจะอธิบายเรื่องนี้ด้วยถ้อยคำใดแล้ว
“เหล่าปั่าน ดินแดนของเราอยู่ที่ใด?” หลิ่วกุ้ยถามอย่างระมัดระวัง
“ภูเขาดาวสวรรค์” จั่วม่อตอบอย่างใจลอย
หลิ่วกุ้ยสะท้านขึ้นทั้งร่าง “ภูเขาดาวสวรรค์? บริเวณนั้นมีกองกำลังอันเข้มแข็งมากมาย!”
“อ้อ” ยังคงครุ่นคิดเกี่ยวกับสตรีซิวเจ่อ จั่วม่อตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก “ไม่มีแล้ว”
หลิ่วกุ้ยค่อยระงับใจสงบลง ดูจากตอนนี้ กองกำลังของเหล่าปั่านสมควรไม่ใช่ขนาดเล็ก พวกมันพี่น้องมีข่าวสารมากมาย ในอดีตยังมีการคบหากับบางกองกำลังแถบภูเขาดาวสวรรค์ คิดไม่ถึงว่าเหล่าปั่านกวาดล้างพวกมันทั้งหมดไปแล้ว
ในอาณาจักรขุนเขาน้อยอันกลายเป็นกลียุค ไม่มีสิ่งใดจะดีไปกว่าการเข้าร่วมกองกำลังอันแข็งแกร่ง
หลิ่วกุ้ยหัวร่อฮี่ฮี่ แล้วกล่าวอย่างตื่นเต้นอยู่บ้าง “อาณาจักรขุนเขาน้อยเราต่อไปคงวุ่นวายขึ้นอีก ฟังว่าเมืองหนานเสิ้งถูกผู้คนถล่มจนยับเยิน เวลานี้หวงจั๋วกวงยังถูกพวกเราเชือดทิ้ง พรรคฟั้ากระจ่างจะต้องเดือดดาลยิ่ง อ๊า ทุกวันนี้ผู้คนช่างห้าวหาญนักพวกมันกระทั่งกล้าถล่มเมืองหนานเสิ้ง จุ๊ จุ๊ กลุ่มคนอันร้ายกาจ! ช่างน่านับถือเลื่อมใสนัก!”
หลิ่วกุ้ยจุปาก สีหน้
