ามารถขายได้ราคาสูงเทียมฟั้า
บนร่างของหวงจั๋วกวงไม่มีสิ่งใดหลงเหลือ ไม่เว้นแม้แต่รองเท้าหัวพยัคฆ์เนตรทมิฬที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียว ถัดจากจั่วม่อ เป็นเจิ้งจงเลือกสินค้าไปหนึ่งอย่าง ส่วนที่เหลือต้องแบ่งปันในหมู่ผู้คน แต่หลวงจีนมากข้าวต้มมีน้อย ดังนั้นทุกผู้คนล้วนหันไปมองจั่วม่อ โชคยังดีที่จั่วม่อเป็นผู้นำกองกำลังหนึ่ง เรื่องแค่นี้ยังไม่เหนือบ่ากว่าแรง มันใช้วิธีตัดสินที่เรียบง่ายที่สุด … จับไม้สั้นไม้ยาว
ทุกคนล้วนมีโอกาสเท่าเทียมกัน คนที่โชคดีก็ย่อมเบิกบานใจ ส่วนคนที่ไม่ได้ของก็ได้แต่โทษว่าตนเองโชคร้ายเท่านั้น
คนอื่นๆ ยิ่งบังเกิดความนับถือต่อจั่วม่อมากกว่าเดิม หมัดที่จั่วม่อใช้สังหารหวงจั๋วกวงขู่ขวัญพวกมันแทบตาย นั่นคือวีรบุรุษฟั้ากระจ่างหวงจั๋วกวง! ในใจพวกมัน พลังฝีมือของจั่วม่อบรรลุถึงระดับชั้นที่พวกมันไม่อาจเข้าใจได้ ทั้งจั่วม่อยังใจกว้างเที่ยงธรรมไม่คล้ายผู้นำอื่นๆ ที่ฉกฉวยทุกสิ่งทุกอย่าง
บุคคลเช่นนี้ ทุกคนสามารถเชื่อมั่นในตัวมันได้
จั่วม่อเห็นทุกผู้คนมองมายังมัน ทราบกระจ่างว่าพวกมันคิดอันใด จึงกล่าว “ในเมื่อพวกเจ้าล้วนต้องการเข้าไปในเขตแดนลับ เช่นนั้นข้าจะกล่าวถึงกฎกติกาเสียก่อนหากพบพานอันตรายที่ด้านใน ข้าจะไม่รับผิดชอบชีวิตของพวกเจ้า ทุกคนต้องคิดหาทางปกปั้องตัวเอง ส่วนการแบ่งสันปันส่วนจะเป็นเช่นเดียวกับครั้งนี้”
ทุกผู้คนลิงโลดขึ้นมาทันที พวกมันไม่เคยเข้าสู่เขตแดนลับมาก่อน
จั่วม
