่อกวาดตามองผู้คนอย่างแช่มช้า แล้วกล่าวด้วยเสียงลึก “ข้าจะกล่าววาจาไม่น่าฟังเสียก่อน หากผู้ใดก่อเรื่อง อย่าตำหนิข้าไร้น้ำใจไมตรี”
กล่าวจบคำ ไม่มองผู้คนที่ด้านหลังมันอีก จั่วม่อหมุนตัว เข้าสู่เขตแดนลับ
ทิวทัศน์ด้านหน้าแปรเปลี่ยนอย่างฉับพลัน แต่พอเห็นชัดตา ทำเอาจั่วม่อยืนตะลึงลานอยู่กับที่ เจิ้งจงที่ติดตามเข้ามาร่างแข็งทื่อเป็นก้อนหินในทันที ทุกคนที่ทยอยตามเข้ามาล้วนมีสีหน้างงงัน
นี่มัน… … เขตแดนลับนี่มันเล็กเกินไปแล้ว!
ถูกต้อง ฉากด้านหน้าพวกมันล้วนปรากฏอยู่ในสายตาทั้งหมด นี่เป็นสถานที่ที่มีขนาดเท่าลานบ้านเท่านั้น มีพื้นที่ราวสิบจั้ง ตรงกลางเห็นนกสีเทานอนหลับฝันหวานนอกจากนั้นไม่มีสิ่งใดอยู่ในอาณาบริเวณ นอกเหนือจากปราณธรรมชาติหนาแน่นกว่าภายนอกอยู่บ้าง ล้วนว่างเปล่าโล่งโจ้งอย่างสิ้นเชิง
เจิ้งจงรีบกล่าวเสียงต่ำ “นี่สมควรเป็นเขตแดนลับที่เพิ่งจะถือกำเนิดได้ไม่นาน”
มันเห็นจั่วม่อยังคงยืนแข็งทื่อเป็นหิน คาดเดาว่าจั่วม่อรู้สึกผิดหวังสุดระงับ ดังนั้นรีบอธิบาย โดยส่วนตัวมันนับถือเลื่อมใสจั่วม่อเป็นอย่างยิ่ง แม้ว่าอีกฝั่ายอ่อนเยาว์กว่ามันมาก แต่ในแง่ของการกระทำและกลิ่นอายทรงอำนาจ ไม่ใช่เรื่องที่มันจะยกขึ้นเทียบได้ มันเคยพบพานผู้นำกองกำลังอันเข้มแข็งมากมายในอาณาจักรขุนเขาน้อย ไม่มีผู้ใดสามารถเปรียบเทียบกับบุรุษหนุ่มผู้นี้ได้
นกสีเทาตัวนั้นนอนหลับอย่างสบายอารมณ์ยิ่ง เห็นน้ำลายไหลย้อยลงมาจากมุมปากเ
