นื่องจากพื้นที่เล็กแคบ สามารถได้ยินเสียงกรนอย่างเป็นสุขของมันได้อย่างชัดเจน
ไฟโทสะลุกพรึ่บขึ้นในในจั่วม่อในบัดดล สีหน้ามันกลายเป็นบิดเบี้ยวเกรี้ยวกราด ขู่ขวัญเจิ้งจงกับคนอื่นๆ จนแทบกระโดด
จั่วม่อถลันเข้าไปปานเปลวไฟที่เดือดดาล จากนั้น ผัวะ ตบศีรษะนกโง่ดังสนั่น ขนนกปลิวว่อน!
นกโง่ค่อยลืมตาขึ้นอย่างงงงวย
“เจ้าปัญญาอ่อน เกอตามหาเจ้าเกือบตาย ต่อสู้กับผู้คนแทบล้มประดาตาย เข่นฆ่ามาตลอดทาง เจ้ายอดเยี่ยมยิ่ง กลับนอนหลับอย่างสุขสบาย! อ๊า!”
ผัวะ!
ตบอีกหนึ่งฝั่ามือ
“กิน กิน กิน! เจ้าตะกละ! เจ้าเป็นภูตผีหิวโหยหรือ? เจ้ากินมากเกินไปแล้ว! กินจนเกิดเรื่อง! หากไม่กินเจ้าจะตายหรือ? ข้าบอกเจ้า นับจากวันนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่ให้เจ้ากินอะไรอีก… …”
เสียงก่นด่ารัวเร็วของจั่วม่อทำให้ผู้คนตะลึงงัน พวกมันสับสนงุนงง นกสีเทาตัวนี้มีที่มาอย่างไร ทำเอาจั่วม่อผู้กระทั่งยามเผชิญหน้ากับหวงจั๋วกวงยังไม่ขมวดคิ้วนิ่วหน้าถึงกับบันดาลโทสะสูงเทียมฟั้าเช่นนี้!
ขณะที่จั่วม่อด่าจนน้ำลายแตกฟอง นกโง่กลับมามีสติแจ่มใส มันค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ทำความสะอาดและจัดแต่งขนตามร่างกายอย่างเกียจคร้าน ตลอดกระบวนการทั้งหมดไม่ได้ชายตามองจั่วม่อแม้แต่แวบเดียว
ผู้คนรอบข้างตะลึงลานอีกครั้ง
จั่วม่อเห็นนกโง่ยังมีสีหน้าที่เย่อหยิ่งจองหองราวกับนางไม่ได้สำนึกผิดสักนิด โทสะยิ่งลุกโหม มันตวัดมือคว้าร่างนกโง่อย่างฉับพลัน
นกตัวนี้ขาดการอบรมสั่งสอน! เกอควรส
