ั่งสอนนางให้ดีสักครา
มิคาดเงาสีเทาเบื้องหน้ามันหายวับไป มันคว้าได้แต่ความว่างเปล่า
ฮะ!
ห่างออกไปอีกมุมหนึ่ง เห็นนกโง่ชายหางตามองจั่วมอง ท่วงท่าเย่อหยิ่งโอหังเหมือนเคย
จั่วม่อคำรามอย่างพิโรธโกรธกริ้ว “ประเสริฐ! วันนี้หากเกอไม่สั่งสอนเจ้า เจ้าคงไม่รู้ว่าท้องฟั้าสูงเท่าใด แผ่นดินกว้างใหญ่เท่าใด!”
จั่วม่อร่างหายวับไปในพริบตา แต่ก่อนที่มือของมันจะคว้าเอาไว้ได้ เงาสีเทากลับพุ่งวาบผ่านมันไปด้วยความเร็วสุดเปรียบปาน
เร็วมาก!
จั่วม่อชะงักกึก มือของมันคว้าใส่ความว่างเปล่าอีกครั้ง
ในอีกมุมหนึ่งของเขตแดนลับ นกโง่เชิดศีรษะสูงชัน ยังคงก้าวเดินด้วยฝีเท้านกอันเป็นเอกลักษณ์ของนาง แสดงความสูงสง่าต่อหน้าฝูงชน
โครม!
ผู้คนที่ถูกนกโง่ทำให้ตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ พากันหลีกทางให้แก่นางโดยไม่รู้ตัว
นกโง่ก็ไม่เกรงอกเกรงใจ เดินตรงไปยังปากทางเข้าอย่างเยือกเย็น
นี่ใช่เป็นภาพลวงตาหรือไม่? จั่วม่อชักไม่แน่ใจ นกตัวนี้ใช่ได้รับประโยชน์จากเภทภัยคราวนี้หรือไม่? มันกวาดตามองเขตแดนลับที่ว่างเปล่าโล่งโจ้ง เริ่มรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้มากขึ้น นกตัวนี้ตะกละยิ่ง คาดว่าสิ่งที่ดีทั้งหมดในเขตแดนลับอาจจะจบลงในท้องของนางแล้ว นี่ยอมรับไม่ได้ รอกลับไปเสียก่อน ต้องเค้นถามนางให้จงได้
เจิ้งจงสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ในบรรดาผู้คนทั้งหมด นับมันพลังบำเพ็ญเพียรสูงส่งที่สุด เวลานี้มันเห็นฉากเบื้องหน้าได้ชัดตา นกสีเทารวดเร็วมากจนแทบไม่น่าเชื่
