ทำอย่างไรดี… …ทำอย่างไรดี… …
จั่วม่อในใจแตกตื่นลนลาน ร้อนรนจนอวัยวะภายในแทบลุกไหม้ พลังสภาวะอันใดแผนการอันใด ชั่วขณะนี้หลงลืมไปหมดสิ้น
เสียงกู่ร้องอย่างฮึกเหิมย่ามใจแปรเปลี่ยนอย่างฉับพลัน จากที่เต็มไปด้วยเจตนาสังหารกลายเป็นสุ้มเสียงคล้ายไก่ถูกรัดคอ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องลากยาวโหยหวน หนึ่งคนหนึ่งกระบี่ที่มีไฟลุกโชติช่วงพลันชะลอช้าลง ช้าลงเรื่อยๆ ซ้ำยังเสียหลักปัดไปปัดมา
หลังจากนั้นสักครู่ มันเหมือนกับนกน้อยที่อ้วนเกินไปจนบินไม่ไหว ร่อนตุปัดตุเปั๋ลงบนพื้นที่ว่างข้างทางเข้าถ้ำ
ทุกผู้คนตัวแข็งทื่อดุจก้อนหิน จ้องมองฉากอันแปลกพิลึกนี้เป็นตาเดียว
จั่วม่อถอนหายใจโล่งอก ปลายกระบี่วารีสันติสุขยังแดงฉานเจิดจ้า แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ถึงกับน่าสยดสยองเท่าเมื่อครู่ ยามนี้มันต้องการขว้างกระบี่บินทิ้งไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่เมื่อคิดว่ากระบี่จะระเบิดทันทีที่หลุดออกจากการควบคุม มันได้แต่กุมกระชับเอาไว้อย่างแนบแน่น
ทั้งหุบเขาเงียบกริบดุจปั่าช้า ทุกผู้คนเหม่อมองจั่วม่ออย่างโง่งม
หรือเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา? คนที่เต้นเร่าๆ อยู่เบื้องหน้านี้ กับบุรุษไร้เทียมทานเมื่อสักครู่ เป็นคนเดียวกันจริงๆ หรือ?
การเปลี่ยนแปลงนี้น่าขบขันเกินไป เนื่องเพราะมันฉับพลันทันใดเกินไป ความแตกต่างยังใหญ่โตเกินไป ทำให้ผู้คนไม่ทราบจะมีปฏิริยาอย่างไร ทุกผู้คนเอาแต่จ้องมองจั่วม่อตาเขม็ง ไม่มีผู้ใดต่อสู้กันอีก ยามกะทันหันไม่ทรา
