บจะทำอย่างไรดี
กระจายไปเร็ว… … กระจายไปเร็วๆ… …
จั่วม่อท่องพึมพำใส่กระบี่วารีสันติสุข เสียงของมันเบามาก แต่เนื่องจากรอบข้างเงียบกริบ จึงคล้ายเสียงดังฟังชัดเป็นพิเศษ ทุกผู้คนพอฟัง หลายคนแทบเหลือกตาขึ้นบรรยากาศกลายเป็นกระอักกระอ่วนยิ่ง แต่ละคนข้ามองดูเจ้า เจ้ามองดูข้า แต่ไม่มีผู้ใดกล้าขยับเคลื่อนไหว
หุบเขาที่เดิมทีเต็มไปด้วยการรบพุ่งวุ่นวาย เวลานี้กลายเป็นเงียบสงัดอย่างผิดปกติ
ไฟเวิ้งว้างกับเจตจำนงกระบี่สูญเสียแรงกดดัน กระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่อึดใจ ปลายกระบี่สีแดงฉานของกระบี่วารีสันติสุขก็กระจายหายไป ปลายกระบี่วารีสันติสุขกลับคืนสู่สภาพปกติ จั่วม่อในที่สุดหัวใจค่อยกลับเข้ามาอยู่ในทรวงอกรู้สึกร่างกายอ่อนยวบ ทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง
อันตรายจริงๆ! เรือเกือบพลิกคว่ำในน้ำตื้นเสียแล้ว หากมันฆ่าตัวตายเองเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องตลกใหญ่หรอกหรือ?
ในใจมันเต็มไปด้วยความสำนึกเสียใจ อ้าปากหอบหายใจอย่างหนักหน่วง แต่เพิ่งจะหอบหายใจได้เพียงสองรอบเท่านั้น ทันใดนั้นชะงักกึก …ไม่ถูกต้อง!
ไฉนรอบข้างเงียบถึงเพียงนี้… …
จั่วม่อหันมองไปรอบๆ ในใจสั่นไหวอยู่บ้าง เห็นกลุ่มคนยืนเงียบกริบล้อมเป็นวง พากันมองมายังมันเป็นตาเดียว ต้องขนหัวลุกซู่ แทบกรีดร้องออกมา แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองถือเป็นผู้นำของคนกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่ง ค่อยกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ แล้วลุกขึ้นยืน
“พวกเจ้าไฉนไม่สู้กันต่อ?”
ไม่มีผู้ใ
