ดเอ่ยปาก หลิ่วกุ้ยไม่ทราบจะกล่าวกระไรดี สถานการณ์สับสนวุ่นวายที่พวกมันสู้อุตส่าห์สร้างขึ้นมา ถูกคนผู้นี้ขัดขวางกลางคันด้วยวิธีการอันแปลกประหลาด แต่พวกมันย่อมไม่กล้าโถมออกมาเอาเรื่องในเวลานี้ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น คนผิวคล้ำเบื้องหน้านี้เห็นได้ชัดว่าแข็งแกร่งกว่าพวกมันมาก ทั้งยังน่าสะพรึงกลัวเป็นที่สุด
พวกมันย่อมไม่ทราบว่าเมื่อครู่จั่วม่อแทบทำตัวเองระเบิดเป็นผุยผง แต่พลังอำนาจอันร้ายกาจสำแดงให้เห็นอย่างชัดเจน ก่อนที่จะทราบเจตนาของคนผู้นี้ เสนอหน้าออกไปเท่ากับแส่หาที่ตาย คนอื่นๆ ก็ล้วนมีความคิดเช่นเดียวกันกับหลิ่วกุ้ย ครึ่งกระบวนท่าของจั่วม่อขู่ขวัญผู้คนจนแทบปัสสาวะราด
จั่วม่อเห็นไม่มีผู้ใดตอบมัน รู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง ทำทีหันไปสนใจประตูทางเข้าเขตแดนลับแทน
ทีนี้ไม่จำเป็นต้องเรียก ผู้คนพากันโถมมาข้างหน้าทันที
จั่วม่อหันขวับอย่างตื่นตระหนก “พวกเจ้าทำอะไร?”
สุ้มเสียงหนึ่งพลันดังขึ้นจากกลุ่มคน “พี่ใหญ่ ท่านรับประทานเนื้อ แต่ให้พวกเราดื่มน้ำแกงบ้าง!”
“ใช่ใช่!”
“พี่ใหญ่ ของดีท่านเลือกก่อน ที่เหลือแบ่งให้พวกเราบ้างเท่านั้น!”
เสียงร่ำร้องอย่างเห็นพ้อง ดังติดต่อตามกันไม่ขาดสาย
จั่วม่อเหม่อมองอย่างโง่งม หลิ่วกุ้ยกับพวกก็ยืนเซ่อพอกัน ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าสถานการณ์จะพัฒนามาถึงจุดที่แปลกประหลาดเช่นนี้
“พวกเจ้าเต็มใจกับผลลัพธ์เช่นนี้หรือ?” จั่วม่อถามอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูกอยู่บ้าง
“พี่ใหญ่ล้อเล่นอันใ
