ด ท่านเข้มแข็งที่สุด ย่อมต้องให้ท่านเลือกก่อน” คนที่กล่าววาจาเป็นคนแรก เห็นจั่วม่อไม่ใช่คนที่ไม่คบค้าสมาคมกับผู้คน ค่อยมีความกล้าเพิ่มขึ้น ลุกขึ้นยืนกล่าววาจา
“ถูกต้อง!”
“มีเหตุผล!”
ทุกผู้คนล้วนเห็นพ้องต้องกัน หลิ่วกุ้ยกับพวกไม่กล้ากล่าวอันใด ผู้อื่นอาจไม่ทราบว่าพวกมันลอบเล่นเล่ห์กล แต่คนที่มีความเป็นมาลึกลับผู้นี้ทราบดี หากพวกมันเสนอหน้าในตอนนี้ อีกฝั่ายอาจเปิดเผยสิ่งที่พวกมันทำเมื่อครู่ ทีนี้พวกมันคงถูกสับเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้ว
จั่วม่อค่อยๆ สงบลง กล่าวอย่างขบขันอยู่บ้าง “พวกเจ้าเชื่อถือข้าถึงเพียงนี้?”
“พี่ใหญ่ ท่านกระทั่งกระบี่เขี้ยวขาวยังไม่ชายตามอง สิ่งของธรรมดาสามัญจะเข้าตาท่านได้อย่างไร?” บุรุษที่กล่าววาจาคนแรกเป็นบุคคลอันชาญฉลาดผู้หนึ่ง “ส่วนสินค้าที่ดีไปกว่านั้น พวกเราย่อมไม่กล้าอาจเอื้อม”
“นั่นก็ใช่แล้ว ผู้ใดกล้าละโมบ แตะต้องสิ่งของของพี่ใหญ่ พวกเราจะช่วยกันสับมันเป็นพันชิ้น!”
“สับมัน!”
ทั้งหมดส่งเสียงเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง หลิ่วกุ้ยกับพวกหนาวสันหลังวูบ สั่นเทาไปทั้งร่าง พวกมันล้วนเป็นมือเก่าที่มีประสบการณ์โชกโชน ทราบว่าต่อหน้าคนเดนตายเหล่านี้ คิดหวังผลกำไรจากเขตแดนลับ คงเป็นไปไม่ได้แล้ว
จั่วม่อพอฟัง ในใจขมปร่าอยู่บ้าง กระบี่เขี้ยวขาวเล่มนั้น มันไฉนจะไม่ชมชอบดังที่ว่ามา มันเพียงแต่มัวกังวลกับนกโง่จนไม่มีเวลาจะสนใจต่างหากเล่า…
เกอที่จริงแล้วไม่ได้ไม่อยากมองเสียหน่อย…
อ
