งจั่วม่อด้วยความเร็วสูง
แต่แล้วชั่วอึดใจถัดมา จั่วม่อพบว่ามีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน
งูไฟเหล่านี้คล้ายได้กลิ่นโลหิต ทั้งหมดถาโถมไปยังปลายกระบี่บิน ปลายกระบี่ราวกับวังวนอันทรงพลังขุมหนึ่ง ดูดกลืนเปลวเพลิงเข้าไปไม่หยุดยั้ง ในชั่วกะพริบตาเดียวเปลวไฟรอบกายจั่วม่อถูกดูดกลืนไปยังปลายกระบี่จนหมดสิ้น
ในเวลานี้เอง ปลายกระบี่ลุกไหม้เจิดจรัสด้วยแสงสีแดงสดใสบาดตา!
ในสายตาของทุกผู้คนในหุบเขา เห็นลำแสงสีแดงลุกโชติช่วง พุ่งดิ่งลงมาเป็นเส้นตรงด้วยความเร็วอันน่าอัศจรรย์ใจ!
เจตจำนงกระบี่ทั้งมวลกับไฟเวิ้งว้างทั้งหมด ถูกบีบอัดไว้ในพื้นที่เท่ารูเข็มตรงปลายกระบี่ ทุกผู้คนล้วนแตกตื่นจนขวัญหนีดีฝั่อ!
“มารดาของข้า! หนีเร็ว!”
ไม่ทราบว่าผู้ใดตะโกนเป็นคนแรก ทั้งกลุ่มตื่นตระหนกในทันที เสียงกรีดร้องดังระงมพวกมันเพียงแค้นบิดามารดาไม่ให้ขามาอีกคู่ ไม่ว่าฝั่ายใดพวกใดล้วนห้อเหยียดไม่คิดชีวิต ทั้งสะดุดคว่ำ ล้มลุกคลุกคลาน พวกมันโลดทะยานติดตามกันไปทางสองฟากข้างหุบเขา เพียงชั่วกะพริบตาเดียว บริเวณปากทางเข้าที่เคยแออัด กลายเป็นโล่งโจ้งตลอดแนว
หลิ่วกุ้ยกับพวกล้วนสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง!
ตอนที่ศิษย์พี่เตือนไม่ให้พวกมันตอแยคนผู้นี้ บางคนไม่ได้ยึดถือเป็นจริงเป็นจังมากนักแม้สายฟั้าแกร่งภูตหยางของจั่วม่อจะทำให้พวกมันระมัดระวังอยู่บ้าง แต่ก็ก็เพียงแค่ระมัดระวังเท่านั้น ไม่ได้คิดใส่ใจกังวลอันใด
จนกระทั่งกระบี่นี
