ในบรรดาผู้คนทั้งหมดในกลุ่ม จั่วม่อไม่อาจนับเป็นอะไรได้ ซิวเจ่อด่านหนิงม่ายขั้นแรกผู้หนึ่ง ในอาณาจักรขุนเขาน้อยแทบไม่อาจอยู่รอดได้ ทุกคนพากันหุบปากเงียบกริบ มีเพียงเหล่าศิษย์พรรคฟั้ากระจ่างสนทนาปนหัวร่ออย่างรื่นรมย์
“ทุกวันนี้ ผู้ใดจะฝึกปรือเวทวิชาห้าธาตุ! ฟังว่าลู่ฮุยยังไม่ส่งข่าวคราวกลับมา ไม่ทราบมันวิ่งไปที่ใดแล้ว คิดเสาะหาผู้คนที่ฝึกปรือวิชาห้าธาตุในระยะเวลาอันสั้น จะเป็นไปได้อย่างไร?”
“ลู่ฮุยสมองไม่ค่อยดีอยู่บ้าง วิธีการของพี่ฉีจึงยอดเยี่ยมที่สุด ไยต้องไล่สอบถามพวกมันทีละคน แค่หาคนมาให้มากขึ้น กวาดต้อนพวกมันมาให้หมด ย่อมมีคนที่รู้วิชาห้าธาตุอยู่บ้าง!”
“ฮ่าฮ่า…”
จั่วม่อได้ยินคนเหล่านี้สนทนาราวกับรอบข้างไม่มีผู้อื่น ทันใดนั้น เสียงกระซิบต่ำๆ ดังขึ้นข้างหูมัน “พี่น้อง เจ้าเรียกว่าอะไร?”
“ข้า?” จั่วม่อชี้ตัวเอง ใบหน้าสับสนงุนงง
“ฮ่าฮ่า ข้าเห็นน้องชายท่วงท่าสภาวะไม่ธรรมดา จึงอยากทำความรู้จักเอาไว้ ล่วงเกินแล้ว ล่วงเกินแล้ว!” ผู้กล่าววาจาเป็นบุรุษกลางคนใบหน้าฉลาดเฉลียว ข้างกายมันมีผู้คนอีกเจ็ดแปดคน ดูท่าพวกมันสมควรเป็นกลุ่มเดียวกัน
จั่วม่อบอกนามแฝงสุ่มส่งนามหนึ่ง “ข้าเรียกว่าหวังหง เจ้าเรียกว่าอะไร?”
“ข้าหลิ่วกุ้ย” บุรุษกลางคนตอบพลางประสานมือคารวะ แล้วซักไซ้ว่า “พี่หวังมาจากแห่งหนใด?”
จั่วม่อกล่าวลวกๆ “ข้าพเนจรไปทั่ว” จากนั้นบุ้ยปาก “คนเหล่านั้นเป็นพี่น้องของเจ้า?”
“พี่หวังตาแหลมนัก!
