“เหล่าสัดใส่ข้าว พวกมันกระทั่งเมืองหนานเสิ้งยังไม่มีปัญญาปั้องกัน ยังคาดหวังว่าพวกมันจะช่วยเราได้หรือ?”
“อ๊า!” ศิษย์น้องหญิงผวาเฮือก “หอสำนักนอกเกิดเรื่องอันใด? ผู้ใดกล้าเป็นศัตรูกับพรรคฟั้ากระจ่างเรา?”
“ฮึ่ม! สนใจไยกันว่าเป็นผู้ใด!” หวงจั๋วกวงหรี่ตา สุ้มเสียงเย็นเยียบ เต็มไปด้วยเจตนาสังหาร “เพียงแค่เชือดพวกมันทิ้งก็พอ! รอจนเสร็จสิ้นเรื่องทางนี้ เราจะกลับไปจัดการซือฟูั่มอบหอสำนักนอกให้แก่เฮ่อเสียง มิคาดเจ้าผู้นี้น่าผิดหวังยิ่ง! ในเมื่อซือฟูั่ยังปิดด่านฝึกตน เช่นนั้นข้าผู้เป็นศิษย์ เป็นธรรมดาที่จะช่วยแบ่งเบาภาระของซือฟูั่”
ศิษย์น้องหญิงเหม่อมองศิษย์พี่ด้วยดวงตาลุ่มหลงงมงาย รู้สึกว่ามันสง่างามเหนือผู้ใด
“พวกเจ้า ผู้ใดล่วงรู้เวทวิชาธาตุน้ำ?” คนผู้หนึ่งตวาดถามมายังกลุ่มของจั่วม่อ
ไม่มีผู้ใดตอบคำ
รอยยิ้มหยันเย็นชาจุดขึ้นที่มุมปากศิษย์พรรคฟั้ากระจ่างผู้นั้น มันกล่าวสืบต่อ “ผู้ที่รู้เวทวิชาธาตุน้ำจงลุกขึ้นและช่วยเหลือเรา เราจะมอบกระบี่บินระดับสี่ให้เป็นสิ่งตอบแทน!”
มันชูกระบี่บินในมือขึ้นสูง
กระบี่บินเล่มนี้รูปร่างพิเศษเฉพาะยิ่ง คลับคล้ายเขี้ยวของสัตว์ประหลาด ตัวกระบี่มิทราบทำจากวัตถุใด สีขาวล้วนไม่มีสีอื่นเจือปน อยู่ห่างออกมาสองสามจั้ง ยังรู้สึกได้ถึงระลอกเจตนาสังหารแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน
อาวุธอันดุร้ายกระไรปานนี้!
จั่วม่อตื่นตะลึง กระบี่บินเล่มนี้วิเศษยิ่ง เพียงเจตนาสังหารอันคมกล้าและ
