จั่วม่อค่อยๆ ฟืนคืนสติ เห็นสตรีซิวเจ่อนั่งเข้าฌานอยู่ข้างกาย เกล็ดเลือดแห้งจับตัวเป็นชั้นบนใบหน้านางราวกับหน้ากากอัปลักษณ์ชวนขวัญผวาใบหนึ่ง จั่วม่อสังเกตเห็นพลังสภาวะของนาง ต้องประหลาดใจอยู่บ้าง ในใจอดคาดเดาไม่ได้ นางใช่ได้รับบาดเจ็บหรือไม่? หลังได้รับบาดเจ็บ กลิ่นอายสยบขวัญผู้คนคล้ายลดน้อยถอยลงไปมาก
อย่างไรก็ตาม ความสนใจของมันหวนกลับมายังร่างกายของตนอย่างรวดเร็ว ไม่มีความเจ็บปวดอย่างที่คาดไว้ ทั้งร่างของมันรู้สึกสุขสบายราวกับนอนหลับมาเต็มอิ่ม คนคึกคักแจ่มใส อัดแน่นไปด้วยเรี่ยวแรงกำลัง
มันสังเกตเห็นความแตกต่างทันที พลังที่อยู่ภายในร่างกายของมันแข็งแกร่งมากแข็งแกร่งเสียจนมันรู้สึกแปลกๆ คล้ายร่างกายของมันฝั่าด่านอีกครั้ง มันรีบเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึกเพื่อหาผูเยา
ในทะเลแห่งจิตสำนึกกลายเป็นว่างเปล่า หลงเหลือเพียงผูเยากับปั้ายศิลาสุสาน
“ฮะ ไฉนกลายเป็นเช่นนี้?” จั่วม่อเหลือบมองรอบข้างอย่างอยากรู้อยากเห็น
ผูเยาถลึงตามองจั่วม่อราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
จั่วม่อกวาดตามองรอบข้างอยู่ครู่หนึ่ง พอหันกลับมาเห็นสายตาของผูเยา แทบสะดุ้งสุดตัว “เจ้าคิดทำอะไร? ข้าไม่ได้ขโมยจิงสือของเจ้าเสียหน่อย!”
ผูเยาแค่นเสียง แต่ไม่กล่าวคำใด เพียงแค่จ้องมองจั่วม่อด้วยตาไม่เป็นมิตรจั่วม่อนึกถึงไฟอสูรสีแดงเข้มกับปั้ายศิลาสุสานสีดำ ก่าวอย่างไม่ค่อยแน่ใจว่า “ไฟอสูรกับเมฆดำนั่น ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากคืนให้พวกเจ้า … … ของพว
