ด้?
แกรก แกรก แกรก!
หมอกปฐพีหมุนวนอย่างแช่มช้า เต็มไปด้วยแรงกดดันที่สุดจะต่อต้านแข็งขืน กดทับจนอวัยวะภายในและโครงกระดูกทั้งหมดแทบจะถูกบดรวมเป็นเนื้อเดียว จั่วม่อใช้สายตาจนปัญญามองร่างกายของตนหมุนวนอย่างแช่มช้าไปพร้อมกับการหมุนวนช้าๆ ของหมอกปฐพี
มันไม่อาจขยับได้ แต่ใบหน้าบิดเบี้ยวผิดรูปทรง ราวกับว่าอาจแตกระเบิดได้ทุกเมื่อ
ทั้งสามคนจากพรรคฟั้ากระจ่างไม่ได้รับผลกระทบจากหมอกปฐพีแม้แต่น้อย เมื่อหมอกเข้าไปใกล้พวกมัน คล้ายพบพานกำแพงล่องหนชั้นหนึ่ง ไม่อาจคืบหน้าต่อไปได้อีก
“แผ่นจานดินนภาเก้าแปลงของศิษย์พี่ร้ายกาจยิ่ง! ข้าว่าในสำนัก ถัดจากกระบี่ฟั้ากระจ่างของท่านบรรพชน ลำดับต่อมาสมควรเป็นแผ่นจานดินนภาเก้าแปลงของศิษย์พี่!”
“มิผิด! หากศิษย์พี่ฝึกปรือเคล็ดพสุธาอำไพได้ถึงขั้นที่ห้า กระทั่งหวงจั๋วกวงยังมิใช่คู่มือของศิษย์พี่”
ทั้งคู่ใช้สายตาเย็นเยียบมองสภาพน่าอเนจอนาถของจั่วม่อ พลางหัวร่ออย่างสาสมใจ
“เจ้าผู้นี้จะต้องพบจุดจบอย่างน่าสมเพช ศิษย์พี่ชมชอบศิษย์น้องหญิง ต้องไม่มืออ่อนกับคนผู้นี้แน่ หากไม่บดขยี้เจ้าผู้นี้จนเป็นเนื้อบด คงไม่ยอมหยุดมืออย่างแน่นอน”
“ศิษย์น้องหญิงตายเสียแล้ว อนิจจา” อีกคนหนึ่งอดทอดถอนอย่างหดหู่ใจไม่ได้ “เมื่อเรื่องนี้จบลง ข้าจะไปยังอาณาจักรวารีฟั้า”
“อ๊า! ไฉนเจ้าคิดจะไปอาณาจักรวารีฟั้า?”
“สำนักในเวลานี้ยุ่งเหยิงวุ่นวาย น่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน” มันหัวร่อเย้ยหยัน “จะอย่างไรข้า
