เรื่องปลดทรัพย์จั่วม่อย่อมเชี่ยวชาญดุจกำลังหายใจ เพียงชั่วอึดใจเดียว ศิษย์พรรคฟั้ากระจ่างก็เหลือแต่กางเกงชั้นในขาสั้นตัวเดียว
สิ่งเดียวที่ทำให้มันเศร้าเสียใจ ก็คือเจ้าผู้นี้ไม่ได้ร่ำรวยอย่างที่คิด มันค้นไปทั่วร่างเจ้าผู้นี้แต่ไม่พบทรายนภาอีกแม้แต่เม็ดเดียว ผลลัพธ์เช่นนี้ไหนเลยจะทำให้มันพึงพอใจได้
จั่วม่อพลิกฝั่ามือวูบ มวลน้ำรวมตัวกันบนฝั่ามือ กลายเป็นก้อนน้ำทรงกลมอย่างรวดเร็วจากนั้นฟาดก้อนน้ำใส่ใบหน้าของศิษย์พรรคฟั้ากระจ่าง
ศิษย์พรรคฟั้ากระจ่างผู้มีตาแต่ไร้แววค่อยๆ ฟืนคืนสติ
ร่างกายที่เย็นวาบไปทั้งร่าง ทำให้เจ้าคนเคราะห์ร้ายเข้าใจในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น มันสั่นระริกไปทั้งร่างราวกับลูกแกะน้อยไร้เดียงสา จ้องมองจั่วม่ออย่างหวาดกลัว
“ข้าจะถามเจ้าสองสามคำ หากเจ้าตอบแต่โดยดี ข้าจะเว้นทางรอดให้เจ้า” จั่วม่อยิ้มกว้าง เผยฟันสองแถว
รอยยิ้มกว้างนี้พอปรากฏในสายตาของศิษย์ฟั้ากระจ่าง ไม่ต่างอันใดจากหมาปั่าเทาตัวโตยืนแสยะเขี้ยว อ้าปากกว้างอยู่เบื้องหน้า เห็นเลือดเนื้อเปรอะเปือนอยู่บนเขี้ยวขาวคม
มันสั่นเทาไปทั้งร่างอย่างไม่อาจควบคุม ในที่สุดค่อยเข้าใจว่าคนผิวคล้ำตรงหน้ามันผู้นี้หาได้หวาดกลัวพรรคฟั้ากระจ่างแม้แต่น้อยไม่
มันสมองขาวว่างเปล่า นี่จะเป็นไปได้อย่างไร? ในอาณาจักรขุนเขาน้อย ยังจะมีซิวเจ่อที่ไม่เกรงกลัวพรรคฟั้ากระจ่างอยู่ได้อย่างไร?
มองดวงตาเลื่อนลอยงุนงงของอีกฝั่าย จั่วม่อเริ่มหมดความอดทน
