หลังจากเหินฟั้าต่อไปอีกราวครึ่งชั่วยาม ยังคงไม่พบร่องรอยใด จั่วม่อสงบใจลง มันทราบว่าวิตกกังวลไปก็ไม่มีประโยชน์ อาศัยสภาพการบินอย่างดุร้ายของนกโง่ คาดว่าคงไม่หยุดยั้งลงง่ายๆ แต่ตราบเท่าที่ยังติดตามไปในทิศทางที่ถูกต้อง มันจะหานางพบในที่สุด
โคลนสีเทาที่เจดีย์น้อยพ่นออกมาเป็นส่วนผสมของสสารที่ไม่ได้อยู่ในห้าธาตุ นกโง่รับประทานสิ่งของนี้ไปมากมายถึงเพียงนี้ จั่วม่อไม่ทราบว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างไร หากไม่มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับนางก็คงดี มันห่วงกังวลยิ่ง นกโง่เป็นสัตว์ปราณตัวแรกที่มันเป็นเจ้าของ พวกมันมีความผูกพันอย่างลึกล้ำ แม้ว่าปกตินางมักวางท่าจองหอง ทำพฤติกรรมย่ำแย่ อย่างเช่นชอบโอ้อวดและไม่เห็นผู้คนอยู่ในสายตา แต่นึกถึงครั้งแรกที่มันได้รับบาดเจ็บปางตาย นกโง่พยายามสุดชีวิตเพื่อพามันกลับไปยังสำนักจั่วม่อยังคงตื้นตันอยู่ในใจ
ทันใดนั้น แสงกระบี่ที่เลือนรางอย่างยิ่งเปล่งประกายวาบ ห่างไกลจากมันราวยี่สิบลี้
จั่วม่อประหลาดใจอยู่บ้าง ดูเหมือนโชควาสนาของมันวันนี้ไม่เลวนัก เมื่อเหินบินบนท้องฟั้ายามค่ำคืน ต้องโชคดีเท่าใดจึงสามารถพบพานเซียนกระบี่สักคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอาณาจักรขุนเขาน้อยที่ประชากรลดน้อยลงอย่างรุนแรง หลงเหลือเพียงไม่ถึงหนึ่งในสิบ แต่กระนั้นมันถึงกับพบพานสองกลุ่มในค่ำคืนเดียว
จั่วม่อกำลังจะทะยานร่างเข้าสกัดเส้นทาง เพื่อถามอีกฝั่ายว่าพบเห็นนกโง่บ้างหรือไม่ มิคาดแสงกระบี่นั้นหัก
