้มเสียงเจ็บปวดดูเหมือนจะดังออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เปาอี้ผู้เพิ่งจะเอะใจว่าเกิดเรื่องต้องสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง เจดีย์น้อยกับเจ้าดำน้อยหวาดหวั่นพรั่นพรึงจนขวัญวิญญาณกระเจิดกระเจิง
รังไหมสีเทาทันใดนั้นพุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศ หายวับไปในเส้นขอบฟั้า ทิ้งไว้เพียงเงาสีเทาทอดยาวตามหลัง
จั่วม่อ ผู้กำลังจดจ่ออยู่กับการสร้างเมือง พลันสีหน้าแปรเปลี่ยน “บัดซบ!” ดีดกายทะยานขึ้นกลางอากาศในบัดดล
“พอกลับมาข้าจะคิดบัญชีกับพวกเจ้าเรียงตัว!”
สุ้มเสียงเดือดดาลของจั่วม่อดังสนั่นหวั่นไหวมาจากระยะไกล ทุกผู้คนบนพื้นหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่อาจล่วงรู้ว่าเกิดเรื่องันใด
หลังจากนั้นสักครู่ เซี่ยซานค่อยหันไปถามกงซุนชา “เหล่าต้า สมควรส่งคนตามไปหรือไม่?”
กงซุนชาชายตามองผู้คนที่กระเหี้ยนกระหือรืออยากติดตามไป “คิดฉวยโอกาสเกียจคร้านใช่หรือไม่? อย่าได้หวัง พวกเจ้าสำนึกตัวกันเสียบ้าง ต่อให้พวกเจ้าทุกคนรวมกันยังไม่ใช่คู่มือของสตรีนางนั้นผู้เดียว”
คนอื่นๆ ชะงักกึก พวกมันค่อยนึกออกว่าสตรีซิวเจ่อที่มักจะตามหลังเหล่าปั่าน เป็นตัวตนอันน่าประหวั่นพรั่นพรึงถึงเพียงไหน!
จั่วม่อรีบไล่ตามสุดกำลัง นกโง่ที่ห่อหุ้มด้วยพลังงานสีเทาทะยานไปเร็วมาก มันใช้พลังทั้งหมด ยังแทบไม่อาจไล่ตามทัน มันทั้งแตกตื่นทั้งเดือดดาล เดรัจฉานน้อย อย่าให้เกอจับเจ้าได้ก็แล้วกัน คอยดูไปเถอะ!
เจดีย์น้อยเชื่อมโยงจิตใจกับมัน ในชั่วพริบตาที่เกิดเรื่อง มันก
