างจริงจังว่า“อาณาจักรขุนเขาน้อยเป็นกรงขัง ภายในกรงขัง ไหนเลยจะมีสวรรค์วิมานอันใด? สิ่งที่พวกเราปรารถนาคือการมีชีวิตรอด เนื่องเพราะเราทราบกระจ่าง ว่าหากเราไม่สามารถหลบหนีออกไปจากกรง ก็มีเพียงความตายที่รออยู่เบื้องหน้า เช่นเดียวกับการใช้น้ำอุ่นต้มกบ เราจะค่อยๆ สุกอย่างช้าๆ”“ในหมู่พวกมัน บางคนเข้าใจ แต่บางคนก็ไม่เข้าใจ บางคนเข้าใจ แต่ไม่อยากคิดเพราะเหตุใดเล่า? นั่นเพราะพวกมันรู้สึกว่ามีชีวิตอยู่ได้อีกวันหนึ่ง ก็นับเป็นกำไรวันหนึ่งวันนี้มีสุรา วันนี้เมามาย แม้พรุ่งนี้จะต้องตาย ก็ไม่เป็นไรแล้ว”จั่วม่อกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำลึก “แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น ข้าจะใช้วันเวลาที่มีอยู่น้อยนิดนี้เพื่อสร้างโอกาสแทน โอกาสที่จะหลบหนีให้จงได้”
“เมืองอีกาทองคำไม่เคยเป็นสรวงสวรรค์! หากเรากระทำสำเร็จ แม้ว่าเมืองนี้จะไม่คงอยู่อีกแล้ว แต่พวกมันยังสามารถเสาะหาสรวงสวรรค์ที่แท้จริงของพวกมันได้เสมอ!”จั่วม่อกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยวกงซุนชาแหงนเงยขึ้น บนใบหน้าหล่อเหลาอ่อนหวาน เค้าความมืดมนหดหู่ถูกกวาดออกไปสิ้น ในคู่ดวงตาที่มักปกคลุมไปด้วยเจตนาสังหารอันเข้มข้นจนผู้คนไม่อาจมองทะลุ เวลานี้สดใจกระจ่างจ้า ไม่มีร่องรอยของสิ่งเจือปนแม้แต่น้อยคนทั้งสองสบตาวูบ แย้มยิ้มเป็นเชิงรู้กัน เสียงหัวร่อฮึกหาญประสานเสียงกึกก้อง
