นวนมาก ในความเห็นของพวกมันไม่มีผู้ใดสามารถทำลายได้ขณะที่จั่วม่อยุ่งวุ่นวายอย่างเบิกบานใจ ม้าฝานกับพวกก็กลับมาถึงค่ายพร้อมด้วยเรือขนส่งทาสขนาดยักษ์เหม่อมองเหล่าทาสฝึกตนยืนกันหน้าสลอน จั่วม่อพูดไม่ออกอย่างสิ้นเชิง เชลยพันกว่าคนที่กงซุนชาส่งกลับมาในคราวก่อนทำให้มันปวดเศียรเวียรเกล้าไปหลายวัน เพิ่งจะจัดการพวกมันเสร็จสิ้น ม้าฝานกับพวกก็พาทาสฝึกตนพันกว่าคนกลับมาอีก มิหนำซ้ำยังเป็นเพียงทาสฝึกตนด่านเลี่ยนชี่…จั่วม่อบันดาลโทสะ ชี้ไปยังเหล่าทาสฝึกตนที่อยู่เบื้องหน้า ถามด้วยสีหน้าราบเรียบว่า “จะให้ข้าทำอย่างไรกับพวกมัน?”ม้าฝาน เซี่ยซานกับคนอื่นๆ ท่าทางระมัดระวังยิ่ง พวกมันก็คิดว่าสินสงครามเที่ยวนี้ไร้เหตุผลอยู่บ้าง เซี่ยซานรีบปันรอยยิ้ม กล่าวว่า“ทาสฝึกตนสามารถใช้ทำเหมืองได้”“ทำเหมือง? ข้าจึงไม่เชื่อว่าพวกมันจะยอดเยี่ยมเท่าเจดีย์น้อย”จั่วม่อกล่าวด้วยใบหน้าดำคล้ำ เจดีย์น้อยกับจั่วม่อเชื่อมโยงจิตใจ ฟังว่าจั่วม่อชมเชยมัน เจดีย์น้อยโผพุ่งออกมาจากที่ใดสักแห่ง ร่างอ้วนกลมบิดไปมาเล็กน้อยอย่างภาคภูมิใจ แต่พอเห็นจั่วม่อหน้าดำเหมือนก้นกระทะ มันก็ตัวแข็งทื่อ รีบหลบลี้หนีหน้าไปทันทีเหตุการณ์หลายอย่างบอกเจดีย์น้อย ว่าเมื่อบิดาของมันไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ดี ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าอย่าเสนอหน้าออกมาให้เห็นม้าฝานยิ้มอย่างระมัดระวัง กล่าวว่า “เหล่าปั่าน ท่านไม่ทราบว่าหอสำนักนอกบัดซบนั่นยากจนเพียงใด ยากจนถึงขนาดที่พ
