วกมันมีแต่ทาสฝึกตนเหล่านี้เท่านั้น พวกเราไม่มีทางเลือกเลย หากเรายินยอมกลับมามือเปล่า ไยมิใช่ขัดแย้งกลับสิ่งที่ท่านมักจะสอนพวกเรา”“ใช่แล้ว ใช่แล้ว!” เหลยเผิงรีบตามน้ำ พยักหน้าเห็นพ้องรัวๆจั่วม่อแย้มยิ้มเย็นเยียบ “ไม่เลว ไม่เลว! พวกเจ้าจดจำวาจาของข้าได้ดีจริงๆ”“ย่อมแน่นอน!” เหลยเผิงตบอกอันดกดำของมันเสียงดังสนั่น เซี่ยซานกับม้าฝานสบตากันวูบ รีบหุบปากอย่างเรียบๆ ร้อยๆ ทั้งสองมองเหลยเผิงอย่างเวทนา“เช่นนั้นเจ้าสามารถเลี้ยงดูพวกมัน” จั่วม่อชายตามองเหลยเผิง “เจ้าลืมเลือนอีกหนึ่งประโยคที่ข้าเคยกล่าว เราไม่ทำการค้าที่ไม่ได้กำไร! ประเสริฐ ข้าจะหักค่าเลี้ยงดูพวกมันจากรางวัลของเจ้า”เหลยเผิงกรีดร้องโหยหวนดังก้องฟั้า ถลาเข้าไปกอดขาจั่วม่อ “เหล่าปั่าน! ข้าผิดไปแล้ว! ข้าผิดไปแล้วจริงๆ!”ความเดือดดาลในใจจั่วม่อระเบิดออกมาทันที เตะเหลยเผิงกระเด็นไปยี่สิบจั้งบริภาษอย่างเกรี้ยวกราด “เจ้ายังรู้ด้วยหรือว่าเจ้าผิด! ฮ่า! เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเจ้าสวาปามจิงสือเท่าใดในแต่ละวัน?ห้าชิ้น! เจ็ดร้อยคน สามพันห้าร้อยชิ้นจิงสือระดับสามต่อหนึ่งวัน! เจ้าคิดว่าเกอจริงๆ แล้วเป็นมหาเศรษฐีหรือ? ตอนนี้เกอ ยากจนมากจนแทบไม่มีข้าวกิน!”ทุกผู้คนหวาดหวั่นต่อความเดือดดาลของจั่วม่อจนตัวสั่นสะท้าน ลองคิดทบทวนดูพวกมันพบว่าวาจาประดานี้ไม่มีที่ใดผิดพลาด ทุกวันพวกมันสูบกลืนจิงสือจำนวนมากในการฝึกปรือ ค่าใช้จ่ายเหล่านี้จัดให้โดยเหล่าปั่าน พ
