วกมันไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเวลานี้ฟังจากการคำนวณของเหล่าปั่าน พวกมันถึงกับอกสั่นขวัญแขวนกับตัวเลขอันน่าสะพรึงกลัวนี้ หลายคนรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ตราบเท่าที่เป็นจิงสือเพื่อการฝึกปรือเหล่าปั่านจะเปิดกว้างให้พวกมันตลอดมา ไม่เคยมีปัญหาการขาดแคลน“ฮา! คราวนี้พวกเจ้านำทาสฝึกตนกลับมามากมายถึงเพียงนี้ ตำหนิว่าเกอยังไม่ล้มละลายในเร็ววันหรือ!” จั่วม่อโทสะไม่สลายคลาย ไม่มีอะไรทำให้มันเดือดดาลยิ่งไปกว่าการล้มละลายอีกแล้ว!“เหล่าปั่าน พวกเราจะไปปล้นจิงสือมาให้ท่าน!” เหลยเผิงเกลือกกลิ้งแล้วตะกายขึ้นมา ประกาศความตั้งใจอันเด็ดเดี่ยว“ถูกต้อง เหล่าปั่าน พวกเราจะไม่ให้ท่านต้องขาดทุน!”“เราจะปล้นพวกมันทั้งหมด!”กลุ่มคนเริ่มร่ำร้องทันที เจตนาสังหารของพวกมัน ขู่ขวัญทาสฝึกตนพันกว่าคนจนหน้าเผือดขาว“เช่นนั้นจะทำอย่างไรกับทาสฝึกตนเหล่านี้? ขายพวกมันหรือ?” ม้าฝานถามอย่างระมัดระวัง“ขายให้ผู้ใด?” จั่วม่อแค่นเสียงอย่างเย็นชา โทสะในใจสลายคลายลงไม่น้อย “ไม่เท่ากับปั่าวประกาศให้ผู้อื่นทราบว่าเรื่องที่เมืองหนานเสิ้งเป็นฝีมือพวกเจ้าหรอกหรือ?”ทุกผู้คนเจ้ามองข้า ข้ามองเจ้า ทันใดนั้นรู้สึกลำบากใจขึ้นมา
“เราสมควรฆ่าพวกมันหรือ?” เซี่ยซานถามอย่างลังเล หลายคนรอบข้างสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้างเมื่อเซี่ยซานกล่าวออกมา บรรดาทาสฝึกตนที่อยู่ใกล้ที่สุดหน้าขาวเผือดอย่างกะทันหัน รีบคุกเข่าเสียงดังสนั่น พร้อมใจกันโขกศีรษะวิ
