งวอนอย่างบ้าคลั่ง“ต้าเหริน! กรุณาเถอะ พวกเราทำงานได้! เรายินดีทำงานทุกอย่าง! ต้าเหริน เราขอเพียงอาหารประทังชีวิตเท่านั้น…”“ลุกขึ้น! รีบลุกขึ้น!” จั่วม่อปวดเศียรเวียนเกล้า มันไม่เคยพบเห็นสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนเหล่าทาสฝึกตนย่อมไม่กล้าลุกขึ้น ทั้งหมดคุกเข่าโขกคำนับไม่หยุด เห็นเป็นคลื่นฝูงชนยาวเหยียด “ต้าเหริน กรุณาเถอะ…”จั่วม่อผู้หงุดหงิดร้อนใจอยู่แล้ว พลันบันดาลโทสะอีกรอบ “พวกเจ้าหุบปาก ไสหัวมารดามันขึ้นมาให้หมด! ใครกล้าคุกเข่าข้าจะเชือดทิ้ง!”ประโยคเหล่านี้ได้ผลชะงัด ทุกคนไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงอีกจั่วม่อไม่กล่าวคำใด หมุนตัว จากไปทั้งอย่างนั้นม้าฝานกับพวกถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ข้ามองดูเจ้า เจ้ามองดูข้า ล้วนหน้านิ่วคิ้วขมวดหลายคนที่เสนอให้นำทาสฝึกตนเหล่านี้กลับมาด้วยสำนึกเสียใจเป็นที่สุด แต่ในเวลานี้ไม่มีผู้ใดมีอารมณ์จะกล่าววาจาจั่วม่อเสาะหาหอรบค่ายกลสงครามด้วยอารมณ์ท้อแท้หดหู่ ทรุดนั่งลง จากนั้นนอนแผ่เหยียดยาว อย่าได้เห็นว่ามันควบคุมดูแลผู้คนมากมายไว้ในอุ้งมือ แต่อันที่จริง มันยังคงเป็นเด็กหนุ่มอายุเยาว์ที่ไม่ได้เห็นโลกมามากเท่าใดสำนักกระบี่สุญตาก็เคยมีทาสฝึกตน สำหรับทาสฝึกตน โดยส่วนตัวมันค่อนข้างเห็นอกเห็นใจ พวกมันเป็นกลุ่มคนที่น่าเวทนาแต่ชีวิตไม่ได้ง่ายดายปานนั้น ความเห็นอกเห็นใจของมันจะไม่เผื่อแผ่ไปยังพวกทาสที่มันไม่รู้จักหรือไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ทาสฝึกตนกลุ่มนี้เป็นภาระอันหนักหน่วง แ
