ห้ผู้ใดเหลือรอด มันโหดร้ายทั้งต่อศัตรูและตัวเอง ดุดันอำมหิตไม่กลัวตายเตาจื่อแบ่งคนออกมาหนึ่งร้อยคนอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าตรงไปยังเมืองน้อยบนยอดเขาดาวสวรรค์ในเมื่อพวกมันถูกค้นพบแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไปจั่วม่อกำลังขบคิดแก้ไขปัญหาของหอรบค่ายกลสงคราม ไม่ได้ตระหนักถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้าใกล้ มันทันใดนั้นรู้สึกคล้ายแสงวาบประกาย พอเงยหน้าขึ้น เห็นแสงสีม่วงอันแปลกพิสดารในดวงตาของสตรีซิวเจ่อที่ข้างกายยังไม่ทันจะมีปฏิกิริยาตอบสนองสตรีซิวเจ่อพลันโผพุ่งขึ้นฟั้าอย่างกะทันหันจั่วม่อรีบลุกยืน แล้วเหินร่างขึ้นฟั้าติดตามนางไปเมื่อเห็นคนหนึ่งร้อยคนมุ่งตรงเข้ามาด้วยเจตนาสังหารอันเปียมล้น จั่วม่อศีรษะลั่นอึงอลดุจถูกค้อนหวดใส่ศัตรูบุก!ก่อนที่มันจะทันตอบโต้ สตรีซิวเจ่อลันกางแขนออกกว้าง ดีดร่างโถมลงหาศัตรูประหนึ่งวิหคมหึมา!จั่วม่อสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง!อันตราย!เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเร็วเกินไป ราวกับสายฟั้าแลบ กว่ามันจะตอบสนอง สตรีซิวเจ่อก็ห่างจากกลุ่มศัตรูไม่ถึงห้าร้อยจั้ง!เตาจื่อเพ่งมองสตรีซิวเจ่อโถมเข้าใกล้ หัวร่อฮิฮะ “เป็นเด็กหญิงผู้หนึ่ง! มารดามันเถอะ! ไม่ว่าผู้ใดก็อย่าคิดแย่งชิงกับข้า!”คนอื่นๆ หัวร่ออย่างชั่วช้าในช่วงคับขันอันตรายนี้เอง จั่วม่อสมองขาวว่างเปล่า รอจนมันรู้สึกตัว มันก็อยู่กลางอากาศแล้วทุกสรรพสิ่งเบื้องหน้ากลายเป็นภาพเชื่องช้า มันสามารถมองเห็นรอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบ
