หน้าเหล่าซิวเจ่อทั้งหนึ่งร้อยคนนี้ สามารถมองเห็นแสงกระบี่บินของพวกมันเจิดจ้าขึ้นสามารถมองเห็นแขนเสื้อที่นางสวมใส่สะบัดพลิ้วในสายลม…ทุกสิ่งทุกอย่างในสายตากลายเป็นพร่าเลือนใบหน้าบิดเบี้ยวชั่วร้ายเหล่านั้นพร่าเลือนประดุจหมอก เจตนาสังหารอันแรงกล้าที่แฝงอยู่เบื้องหลังใบหน้าคลุมเครือเหล่านั้นราวกับสัตว์ประหลาดกระหายเลือด ท้องฟั้าสีครามคล้ายถูกบังอยู่ในเงา มีเพียงเงาร่างที่ห่อหุ้มด้วยเศษผ้า สองแขนแผ่กว้างดุจนกใหญ่เต็มไปด้วยเต็มไปด้วยความตั้งใจอันเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ เท้าเปล่าขาวผ่องปานเย้ยหิมะเตือนจั่วม่อให้นึกถึงกระเบื้องเคลือบที่สมบูรณ์แบบถึงขีดสุดมันเหม่อมองอย่างงงงวย สิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าเชื่องช้าเสียจนจั่วม่อสามารถมองเห็นทุกรายละเอียดได้อย่างชัดเจนไม่ทราบเพราะเหตุใด มันคล้ายในสมองลัดวงจร จั่วม่อทันใดนั้นดวงตาแดงฉานความปรารถนาต่อสู้ประดุจคลื่นหินหลอมเหลวที่คลุ้มคลั่ง ไม่ผิดอันใดกับมวลน้ำระเบิดเขื่อน กวาดวาบออกจากร่างในบัดดล แผดเผาทั่วร่างของมันอย่างดุร้าย“ฆ่า!” เสียงคำรามต่ำลึกประหนึ่งสัตว์ร้ายบรรพกาล ดุจก้องกังวานมาจากที่ห่างไกลพลังปราณในร่างถูกเร่งเร้าไปถึงขีดสุด กลุ่มแสงจู่ๆ ระเบิดออกมาจากร่างท่อนบนที่เปลือยเปล่าอย่างกะทันหัน ผิวหนังกระจ่างใสเหมือนหยกดำ ใสเสียจนสามารถมองเห็นร่องรอยพลังงานสีดำโคจรอยู่ใต้ผิวหนังอย่างต่อเนื่องมันพลันพุ่งทะยานขึ้นฟั้า ในชั่วพริบตาก็เหินลิ่วขึ้นไปกว่าห
