ก้านเข้าทีจั่วม่อฉวยโอกาสถามคำถามที่ทำให้มันงุนงงสงสัยมันไม่เข้าใจจริงๆ จี๋เหว่ยกับซุนเปั่าไม่ได้มีความสามารถในการฝังอาคมหวงห้าม แต่ซิวเจ่อสามร้อยคนอยู่ในมือพวกมัน กลับเรียบๆ ร้อยๆ เชื่อฟังพวกมันเป็นอย่างดีพอฟังคำถามนี้ เปั่าอี้แย้มยิ้ม “เหล่าปั่าน ปัญหานี้ความจริงเป็นเรื่องง่าย ข้าให้ค่าจ้าง มันก็มาทำงาน หากทำงานไม่ดี ข้าก็จะเตะมันออกไป” จากนั้นมันหัวร่อฮิฮะ“สำหรับพวกเรา ยิ่งง่ายดายกว่านั้นเสียอีก ผู้ใดไม่ใช่ฟัง เราสามารถลงโทษพวกมัน”เห็นจั่วม่อยังเต็มไปด้วยสีหน้างุนงง เปาอี้หัวใจโลดขึ้น นี่เป็นโอกาสหายากที่จะได้อวดความสามารถต่อหน้าเหล่าปั่าน มันอดทนแยกแยะว่า “เหล่าปั่าน ท่านอย่าได้มองดูแค่ว่าพวกมันมีกันกี่คน ฮี่ฮี่ อันที่จริงเบื้องหน้าเรา พวกมันล้วนอับจนหนทาง ประการแรก พวกมันกลัว พวกมันไฉนหวาดกลัว? เนื่องเพราะชีวิตน้อยๆ ของพวกมันอยู่ในกำมือเรา หากเราสั่งให้มันกระทำเรื่องราวบางอย่าง พวกมันย่อมไม่กล้าที่จะไม่ทำ ไม่ใช่ว่าเจ้านายทุกคนจะมีน้ำอดน้ำทนหรือใจดีมีเมตตาเช่นเหล่าปั่านท่าน”มันไม่ลืมประจบสอพลอเล็กๆ น้อยๆ พองาม จากนั้นกล่าวสืบต่อ“ขั้นแรก เราต้องกำหนดกฏระเบียบให้ชัดเจน สิ่งที่พวกมันสามารถทำและสิ่งที่พวกมันไม่สามารถทำ หากผู้ใดละเมิดกฎ เราจะเชือดมันทิ้งโดยไม่ถามไถ่ ในระยะสั้นพวกมันจะไม่กล้าก่อความวุ่นวาย หลังจากนั้นสักพักหนึ่ง เราสามารถเลือกคนที่เชื่อฟังออกมาจากบรรดาพวกมัน และมอบรส
