ชาติอันหอมหวานแก่คนเหล่านี้ อย่างเช่นแต่งตั้งมันเป็นหัวหน้ากลุ่มหรือให้รางวัลอื่น ให้พวกมันดูแลจัดการแทนท่าน ผู้ที่ได้รับประโยชน์โดยตรงเหล่านี้จะเชื่อมโยงกับประโยชน์ของเหล่าปั่านโดยตรงเช่นกัน พวกมันย่อมเป็นหูเป็นตาให้แก่ท่านเอง แน่นอนว่าจะทุ่มเทจนสุดชีวิตของพวกมันทีเดียว”จั่วม่อขบคิดตามอย่างละเอียดถี่ถ้วนเปาอี้จุปาก “อันที่จริงอาศัยความใจดีมีเมตตาของเหล่าปั่าน ผู้คนส่วนใหญ่ล้วนไม่ยินดีก่อปัญหาอยู่แล้ว เหล่าคนที่มีพรสวรรค์และจิตปณิธาน ก็สามารถไล่ตามวิถีบำเพ็ญเพียรที่สูงขึ้นของพวกมัน ทุกคนทราบกระจ่างแก่ใจ ใต้เงื้อมมือของเหล่าปั่าน พวกมันไม่ได้เสียผลประโยชน์ใด คนส่วนใหญ่เพียงต้องการมีชีวิตที่ดีงาม มีไม่กี่คนเท่านั้นมีแอบแฝงจุดประสงค์อื่น เราเพียงระวังปั้องกันคนเหล่านี้ก็พอ ฮี่ฮี่ คนเหล่านี้หาได้มีฝีมืออันใดไม่ แต่อวดดีว่าพวกมันเหนือล้ำกว่าผู้อื่น ไม่รู้จักยอมแพ้ ไม่ต้องการติดตามผู้อื่น พวกมันไม่ต่างจากอุจจาระเลอะขากางเกง กับคนประเภทนี้ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองวาจากับพวกมัน เพียงแค่เชือดทิ้งก็พอ”ถ้อยคำของเปาอี้เปิดทางสว่างให้แก่จั่วม่อ จั่วม่อเคยชินกับการใช้ชีวิตด้วยตัวเองคนเดียว ไม่เคยมีผู้คนจำนวนมากให้ต้องจัดการ นี่นับเป็นครั้งแรกที่มันต้องรับมือเรื่องราวเช่นนี้หลังจากเปาอี้คัดเลือกคนงานของมันได้สมใจ จั่วม่อก็เรียกพบหัวหน้าหมู่สองคนที่กงซุนชาเหลือทิ้งไว้รักษาการณ์ในค่าย มันประกาศกฏระเบ
