่เมฆลงจากฟากฟั้า สาดส่องลงยังเมืองแห่งนี้โดยตรง เมืองน้อยเปล่งประกายสีทองเลือนราง ให้ความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยนดุจแสงตะวันหัวใจของเจี่ยงเหวยราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ในชั่วขณะนั้น หัวใจมันถึงกับหยุดเต้นไม่ทราบผ่านไปนานเท่าใด เจี่ยงเหวยค่อยๆ ฟืนคืนสติสัมปชัญญะ เมืองที่ว่างเปล่านี้แทบไม่มีซิวเจ่ออยู่เลย โลหิตทั้งร่างของมันพลุ่งพล่านขึ้นศีรษะ มองแวบเดียวก็ทราบว่าเมืองนี้อ่อนแอถึงเพียงไหน! กระทั่งกองร้อยที่คุมเชลยศึกส่งกลับไป หลังจากทิ้งเหล่าเชลยศึกเอาไว้ในค่าย ก็รีบรุดจากไปในทันทีความละโมบกระหายอยากอันสุดจะระงับยับยั้ง อัดแน่นอยู่ทุกรูขุมขนในร่างกายของเจี่ยงเหวย!
