ภัณฑ์เวทอื่นๆ ล้วนถูกริบไว้หมดตั้งแต่แรกเช่นนี้เอง เหนียนลู่นำหมู่ทหารของตนกับซิวเจ่อสองร้อยกว่าคนมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ โดยแสร้งทำเป็นไม่รู้ตัวว่าถูกพบเห็นร่องรอยและเพื่อให้แน่ใจว่าอีกฝั่ายจะไม่คลาดจากเบาะแสนี้ พวกมันต้องรักษาความเร็วระดับปานกลางนี้ไว้ สิ่งที่น่าเศร้าเสียดายที่สุด คือพวกมันไม่อาจเข้าร่วมการสู้รบที่กำลังจะเกิดขึ้น ได้แต่ก้มหน้าก้มตาชักนำทัพหลักของอีกฝั่ายไปเรื่อยๆ เท่านั้นเรื่องนี้นับเป็นโศกนาฏกรรมครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของมันเลยทีเดียว เหนียนลู่กล่าวเตือนด้วยความโศกเศร้าระคนขุ่นแค้น “ช้าลงหน่อย ช้าลงหน่อย อย่าให้พวกมันสูญเสียร่องรอยของเรา”ที่เชิงเขาแห่งหนึ่ง ห่างจากเมืองหนานเสิ้งราวๆ สี่ร้อยลี้ เป็นถ้ำภูเขาที่ซ่อนเร้นอย่างมิดชิด“พวกเรารออันใด? ทุกวี่วันเอาแต่หมกตัวอยู่ในสถานที่ที่แม้แต่นกยังไม่อยากอึเมื่อใดจะออกไปก่อการมารดามันให้สมใจ!” เหลยเผิงคำรามไม่มีผู้ใดแยแสสนใจมัน จงหยูนั่งนิ่งอยู่ในฌาน เซี่ยซานหลับตาพักผ่อน บรรดาหัวหน้าหมู่หุบปากเงียบอย่างรู้ความ กับเหล่าคนเก่าแก่หลายคนในที่นี้ ย่อมไม่มีที่ให้พวกมันต้องออกความเห็นม้าฝานสั่นศีรษะอย่างอับจนปัญญา แต่นี่เป็นความคิดของมัน ช่างยุ่งยากเสียจริง ได้แต่ลากเสียงตอบงึมงำ “ใกล้แล้วใกล้แล้ว”เหลยเผิงหัวร่อฮิฮะ กล่าวว่า “เสี่ยวเหนียนเหนียนยามนี้น่าจะกำลังถูกเปั่าด้วยสายลมสดชื่นอันแสนสุขสบาย”เสียงหัวร่อเบาๆ ดังขึ้นรอบด้า
