ข้า พวกมันร้ายกาจยิ่ง อย่างน้อยสองพันคน!” เหลยเผิงอุทาน ใบหน้าเผือดสีเล็กน้อย“เป็นสามพันคน” จงหยูโพล่งขึ้นอย่างกะทันหัน “ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีหนิงม่ายขั้นสามทั้งหมดสิบสามคน”ทุกผู้คนสีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นปันยาก เซี่ยซานลอบมองจงหยูอย่างคาดไม่ถึง มันตื่นตะลึงกับญานสัมผัสอันเฉียบไวของจงหยูมากกว่าสิ่งอื่นใด“พวกมันให้เกียรติเราอย่างสูงจริงๆ!”“ฮ่าฮ่า ตอนนี้บิดาหวาดกลัวจนแทบปัสสาวะราดแล้ว มือเท้าของบิดายังอ่อนยวบจนไม่มีเรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยืน”ทุกผู้คนแย่งกันกล่าววาจาอื้ออึงไปทั้งถ้ำ พวกมันแม้ตื่นตกใจและหวาดหวั่นอยู่บ้างแต่ตื่นเต้นฮึกเหิมยิ่งกว่า หอสำนักนอกถึงกับส่งผู้คนมากกว่าสามพันออกมาตามล่าพวกมัน บ่งบอกความสำคัญของพวกมันได้เป็นอย่างดี ภายในอาณาจักรขุนเขาน้อยนอกจากพวกมันแล้ว ไม่มีกองกำลังใดที่สามารถก่อให้เกิดปฏิกิริยาอันรุนแรงถึงเพียงนี้อีก คนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นนักสู้เดนตาย คนคลั่งสงครามเช่นเหลยเผิงไม่ใช่ของหายากยิ่งเป็นเช่นนี้ พวกมันก็ยิ่งฮึกเหิมมากกว่าเดิมม้าฝานกลับไม่ได้คลุ้มๆ คลั่งๆ ตามคนอื่น มันพยายามสงบใจ พลางลอบปาดเหงื่อเย็นเยียบ มันผ่านศึกมากมาย เป็นแกนหลักของกองทัพมานาน ยังไม่เคยพบพานสถานการณ์อันน่าหวาดเสียวถึงเพียงนี้มาก่อน“เราจะลงมือเมื่อใด?” เหลยเผิงถูมืออย่างกระเหี้ยนกระหือรือ สายตาที่มองมายังม้าฝานเป็นประกายแวววาวม้าฝานระงับใจอย่างยากเย็นไม่ให้ชักกระบี่ฟันเจ้าบ้าผู้นี้ตายในกระ
