“เจ้า? เจ้าเพิ่งจะสุกงอมขั้นแรกเท่านั้น” ผูเยามองใบหน้าคาดหวังของจั่วม่อ และหวดฟาดใส่แสกหน้าของมันโดยไม่ลังเล “โดยทั่วไปความก้าวหน้าจะเกิดขึ้นเมื่อสุกงอมครั้งที่สาม น้องชาย เจ้าเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง”ได้ยินเช่นนี้ จั่วม่ออดผิดหวังไม่ได้ “ไฉนก้าวหน้ายากนัก?”“ยาก?” ผูเยาแค่นหัวร่อเย็นชา “ยากอันใด? สิ่งที่ดีย่อมไม่ใช่ได้มาโดยง่ายดาย”“นั่นก็ใช่แล้ว” จั่วม่อขบคิดวูบหนึ่ง และพบว่าผูเยากล่าวไม่ผิด มันยังจำช่วงเวลาที่มันเพาะปลูกข้าวปราณได้ ไม่ต้องกล่าวถึงสิ่งที่ดีเหล่านี้ กระทั่งเวทวิชาชั้นต่ำเหล่านั้นเพื่อที่จะบรรลุถึงระดับที่ต้องการ ในเวลานั้นมันยังต้องทุ่มเทเรี่ยวแรงกำลังทั้งหมดเพื่อให้ได้มาวันคืนของมันดีงามขึ้นหลังจากพบพานผูเยา ผูเยาบางครั้งอาจกระทำเรื่องไม่ดีต่อมัน แต่อันที่จริงจั่วม่อไม่เคยจดจำใส่ใจ หากปราศจากผูเยา จนถึงตอนนี้มันอาจยังคงเป็นเพียงศิษย์ฝั่ายนอกของสำนักกระบี่สุญตามุมมองที่มันมีต่อผูเยาไม่ได้แตกต่างจากมุมมองที่มันมีต่อปั้ายหินสุสานลึกลับ เมื่อเสนอการค้า มันก็สามารถน้อมสนอง เพื่อได้รับสิ่งที่ดี มันย่อมต้องจ่ายค่าตอบแทน นี่สมเหตุสมผลยิ่ง เป็นเรื่องของความยินยอมพร้อมใจ แต่หากผู้อื่นใช้กำลังบีบบังคับ มันย่อมไม่ชมชอบ“มุกโลหิตเหล่านี้คืออะไร?”“ไม่มีใด เพียงแค่ไข่มุกที่สร้างจากแก่นโลหิตของเจ้าเท่านั้น”จั่วม่อแตกตื่นจนขวัญหายในทันที “แก่นโลหิตของข้า? ตั้งแต่เมื่อใด? ไฉนเกอไม
