ยิ่ง นั่นคือทุ่มเทสุดกำลังเพื่อถ่วงเวลาศัตรู ไม่ให้ค้นหาค่ายหลักของพวกมันพบ และพยายามซื้อเวลาสำหรับการสร้างเมืองให้ได้มากที่สุด แต่อีกทางหนึ่ง พวกมันไม่อาจก่อการรุนแรงเกินไป จนชักนำบรรพชนฟั้ากระจ่างออกมาด้วยตัวเอง หากเป็นเช่นนั้นไม่มีผู้ใดจะรับมือได้เพื่อการนี้ มีหนทางที่พวกมันต้องไตร่ตรองมากเกินไปแต่ดูจากสถานการณ์ปัจจุบัน ความคืบหน้าของเรื่องราวยังไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมายของมันคาบก้านหญ้าเขียวไว้ในปาก ม้าฝานเงยหน้าขึ้นมองออกไปในท้องฟั้าห่างไกลการรบเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น…เมืองหนานเสิ้ง“กองทหารเล็กๆ สิบกลุ่มถูกฆ่าตาย? อ๋า! เจ้าพวกสัดใส่ข้าว! สองร้อยคน! นั่นคือสองร้อยคน! ต่อให้มารดามันเป็นก้อนหิน ก้อนหินสองร้อยก้อนโยนลงไปในน้ำยังเกิดเสียงดัง! แต่พวกเจ้ากลับบอกว่าไม่พบร่องรอยอันใด? โง่เง่า!”ภายใต้แรงกดดันมหาศาล เฮ่อเสียงในที่สุดมิอาจระงับยับยั้ง ตวาดด่าทออย่างเกรี้ยวกราดเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาตัวสั่นเทา บรรดาผู้อาวุโสยังคงนิ่งเงียบ หลายคนในดวงตาปรากฏเค้าความยินดีอันมุ่งร้ายแวบหนึ่งเฮ่อเสียงทันใดนั้นหันขวับมา จ้องเขม็งไปยังบรรดาผู้อาวุโส ดวงตาแดงฉานด้วยสายเลือด ใบหน้าบิดเบี้ยวเกรี้ยวกราด เส้นเลือดตรงขมับโปั่งพองดุจไส้เดือน สุ้มเสียงแหบลึกปานราชสีห์ที่ถูกไล่ต้อนจนมุม “ตกลง! พวกเจ้าเพียงแค่เฝั้าดูกันไปเถอะ! ฮ่าหากเราไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่าจะมีเพียงข้าคนเดีย
