วที่ถูกลงโทษ? ข้าบอกพวกเจ้า พวกเจ้าไม่มีผู้ใดสามารถรอดพ้นเช่นกัน! อย่าได้ลืมเลือนนิสัยใจคอของท่านบรรพชนไป!”ผู้อาวุโสทั้งหมดใบหน้าพลันแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรงเฮ่อเสียงเงยหน้าขึ้น กล่าวด้วยสุ้มเสียงดูถูกเหยียดหยาม “ข้าคือผู้อาวุโสสูงสุด แต่สำหรับท่านบรรพชน ข้าไม่นับเป็นตัวอะไรเลย แล้วพวกเจ้าเล่า พวกเจ้าคนใดที่ไม่อาจหาคนมาแทนที่ได้? อย่าได้ลืมเลือนไป หอสำนักนอกจะจ้างซิวเจ่อสักคนนั้นง่ายดายยิ่งคิดหาผู้อาวุโสใหม่สักคนยังจะยากเย็นอันใด?พวกเจ้าสมควรทราบกระจ่างว่าเรื่องนี้สำคัญเพียงใด หากเราไม่อาจบรรลุกระทั่งงานแรกของหอสำนักนอก ถึงตอนนั้น ฮ่า! คงไม่ต้องให้ข้ากล่าวต่อกระมัง”เหล่าผู้อาวุโสล้วนพบเห็นเค้าความหวาดหวั่นในดวงตาอีกฝั่าย แม้ว่าผู้อาวุโสสูงสุดจะต้องรับผิดชอบในฐานะผู้ควบคุมหอสำนักนอกในเวลานี้ แต่หากบรรพชนฟั้ากระจ่างสืบสาวราวเรื่องขึ้นมา ย่อมไม่มีผู้ใดในหมู่พวกมันรอดพ้นไปได้ สิ่งที่พวกมันกำลังกระทำอยู่ในตอนนี้ เกี่ยวพันกับรากฐานที่พรรคฟั้ากระจ่างจะปกครองอาณาจักรขุนเขาน้อยอย่างแยกไม่ออกผู้อาวุโสคนหนึ่งลุกขึ้นยืน “นั่นก็ใช่แล้ว นี่ไม่ใช่เวลาที่เราจะมาสู้กันเอง พวกเราสมควรร่วมมือร่วมใจฝั่าฟันอุปสรรคนี้ไปให้ได้”“ข้าเห็นด้วย!” ผู้อาวุโสอีกคนหนึ่งลุกขึ้นกล่าวเหล่าผู้อาวุโสที่เหลือพากันลุกขึ้นยืนแสดงอาการเห็นพ้อง ผู้อาวุโสที่สองสีหน้าน่าเกลียดอยู่บ้าง แต่ยังคงลุกขึ้นยืนเช่นกัน “ข้าก็เห็นด้วย”ผู
