วามรับผิดชอบได้ก่อนหน้านี้หากบอกว่าพวกมันเคารพนับถือเหล่าปั่าน มิสู้บอกว่าพวกมันเกรงกลัวเหล่าปั่านจะถูกต้องกว่า แต่บัดนี้เมื่อได้ชมดูฝีมืออันมหัศจรรย์ของเหล่าปั่าน ในใจพวกมันก็อัดแน่นไปด้วยความเคารพนับถือจนแทบหมอบกราบกราน แต่ยิ่งเคารพนับถือมากเท่าใด พวกมันก็ยิ่งไม่ต้องการถ่วงแข้งถ่วงขาเหล่าปั่านเนื่องจากความผิดพลาดของพวกมันมากเท่านั้นสองปรมาจารย์สบตากันวูบ จากนั้นโดยไม่รีรอลังเล พวกมันช่วยกันไล่ตะเพิดซิวเจ่อสายหลอมสร้างที่กำลังชมดูอย่างมึนเมา“ทำงาน ทำงาน! รีบกลับไปทำงานเดี๋ยวนี้! ผู้ใดกล้าชักช้า ข้าจะหักค่าจ้างห้าส่วน!”“คนที่ทำอิฐเขียวทองจงฟัง ค่าจ้างสำหรับอิฐแต่ละก้อนเพิ่มขึ้นห้าส่วน!”ทั้งสองคน หนึ่งเล่นไม้แข็ง อีกหนึ่งเล่นไม้อ่อน คนหนึ่งคาดโทษ อีกคนให้รางวัล ซิวเจ่อที่ทำอิฐเขียวทองพอฟังก็รีบวิ่งกลับไปทำงานทันที พวกมันอาจได้รับแรงกระตุ้นจากเหล่าปั่าน หรือบางทีอาจเป็นเพราะค่าจ้างอันดีงามก็ไม่ทราบ แต่ทุกคนเต็มไปด้วยกำลังใจล้นปรี่ค่ายยุ่งวุ่นวายยิ่ง
“เจ้าม้าฝานผู้นี้ยุ่งยากจริงๆ” เหลยเผิงพึมพำพลางจ้องมองนกกระเรียนกระดาษในมือ แล้วส่งกระดาษแผ่นนั้นให้กับหัวหน้าหมู่ที่อยู่ด้านข้างอย่างขุ่นข้องหัวหน้าหมู่ผู้นั้นหลังจากอ่านเสร็จสิ้น อดถามไม่ได้ “แล้วเราจะทำอย่างไร?”เหลยเผิงโพล่งอย่างมุทะลุดุดัน “จะทำอย่างไรได้? ก็ต้องทำตามที่มันบอกอยู่แล้ว!”จากนั้นรำพึงว่า “เจ้าผู้นี้เคยเป็นแกนหลักของกองท
