ัพมาก่อน มันสมควรรู้ดีกว่าพวกเรา”หัวหน้าหมู่ผู้นี้คุ้นชินกับน้ำเสียงใจร้อนวู่วามของเหลยเผิง มันทราบดีว่าเหลยเผิงแม้ปากร้าย แต่ไม่ได้เป็นอันตรายใดๆ เหลยเผิงเพียงแค่ขุ่นข้องที่ต้องพกพาเหล่าเณรน้อยติดตัวไปทั่วเท่านั้น ตัวมันเองก็เป็นสมาชิกเก่ารุ่นเดียวกันกับเหลยเผิง ดังนั้นเข้าใจความรู้สึกนี้เป็นอย่างดี อย่าว่าแต่คนคลั่งสงครามอย่างเหลยเผิง กระทั่งตัวมันเองยังรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยเช่นกันเมื่อคำสั่งส่งผ่านลงไป เงาร่างของกลุ่มคนก็หายตัวไปอย่างรวดเร็วในแนวปั่ารกครึ้ม ห่างจากพวกเหลยเผิงไปราวสองร้อยลี้“แผนของม้าฝานต้าเหรินใช้การได้หรือไม่?” หัวหน้าหมู่ทหารถามเซี่ยซานอย่างไม่แน่ใจเซี่ยซานแย้มยิ้ม ตอบว่า “มันเป็นแกนหลักของกองทัพมาก่อน ในหมู่พวกเราทั้งหมด มันได้รับการชี้แนะจากกงซุนต้าเหรินมากที่สุด ในบรรดาพวกเรา ทางด้านนี้ไม่มีผู้ใดเหนือล้ำไปกว่ามันอีกแล้ว”“นี่เป็นแผนการใหญ่จริงๆ!” หัวหน้าหมู่ทอดถอนชมเชยเซี่ยซานกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “ลงมือกันเถอะ”ในเวลาเดียวกัน อีกสิบกว่าหมู่ที่นำโดยยอดฝีมือคนอื่นๆ ก็พากันเร้นกายเข้าสู่ระยะแปดร้อยลี้จากเมืองหนานเสิ้ง ระยะห่างนี้ผ่านการคิดคำนวณมาเป็นอย่างดีโดยทั่วไประยะลาดตระเวนของกองกำลังสอดแนมอยู่ที่ราวๆ หนึ่งพันห้าร้อยลี้จากฐานทัพ จุดซุ่มโจมตีเป็นครึ่งทางของระยะลาดตระเวนพอดีข้อเสนอของม้าฝั้าน คือให้พวกมันลอบโจมตีอย่างระมัดระวัง ดักเชือดกองกำลังซิวเจ่อเล็กๆ ขณะท
