ับตั้งแต่ก่อนเผชิญหน้ากัน คนพวกแรกที่แม่นางน้อยคิดจัดการย่อมเป็นเซียนยันต์ทั้งสิบหกคนนี้เอง มันใช้ให้เว่ยหยานจู่โจมตัดขาดทั้งสิบหกคนออกจากซิวเจ่ออื่น เมื่อลงมือสำเร็จในคราวเดียว สมดุลของสงครามพลันโอนเอียงไปทางฝั่ายแม่นางน้อยในบัดดลเซียนยันต์ทั้งสิบหกคนเบิกตาหวาดหวั่นจ้องมองกลุ่มศัตรูที่รายล้อมพวกมันเอาไว้สองมือของพวกมันกำปึกยันต์กระดาษอย่างประสาทเสียบรรยากาศตึงเครียดเขม็งเกลียวถึงที่สุด หนึ่งในเหล่าเซียนยันต์ไม่อาจทานทนไหวยันต์กระดาษในมือมันเปล่งแสงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นได้ยินศิษย์พี่ใหญ่ร้องตวาด “อย่าลงมือ!” โชคยังดีที่ยันต์กระดาษในมือมันถูกยกเลิกในทันทีเซียนยันต์กลุ่มนี้นำโดยบุรุษกลางคนวัยประมาณสี่สิบปี เห็นสีหน้าอันเยือกเย็นของมัน จิตใจอันหวาดหวั่นพรั่นพรึงของคนอื่นๆ ค่อยสงบลงทันทีที่สงบใจลง พวกมันก็ค้นพบความแปลกประหลาด อีกฝั่ายแม้ล้อมกรอบพวกมันเอาไว้อย่างแน่นหนา แต่ดูเหมือนไม่มีเจตนาจะโจมตีแต่อย่างใดเซียนยันต์คนที่เกือบลงมือจู่โจมออกไปถึงกับมือเท้าเย็นเฉียบ หากเมื่อครู่มันโจมตีออกไป คงก่อให้เกิดภัยพิบัติใหญ่จริงๆ แล้วเมื่อปราศจากการหนุนเสริมของเซียนยันต์ เหล่าซิวเจ่ออื่นๆ เมื่อต้องเผชิญกับความคมกล้าสุดเปรียบปานของสามคลื่นพิฆาต ก็พังทลายลงอย่างรวดเร็ว กงซุนชายังบัญชาการให้กองร้อยอื่นๆ หวนกลับไปปิดกั้นเส้นทางหลบหนีทั้งหมด เพื่อยับยั้งไม่ให้ศัตรูที่แตกทัพกระจัดกระจายไปทุกทิศทา
