งการต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว กงซุนชาบนใบหน้าไม่ได้มีความปลาบปลื้มยินดีแม้แต่น้อย ความแข็งแกร่งของทั้งสองฝั่ายไม่ได้อยู่ในระดับชั้นเดียวกันตั้งแต่แรก หากกระทั่งคนเหล่านี้มันยังเอาชนะไม่ได้ เช่นนั้นจะยอมทนถูกผูเยาทารุณกรรมมากมายถึงเพียงนี้เพื่ออันใดกันอย่างไรก็ตาม เมื่อกงซุนชามองไปยังกลุ่มเซียนยันต์ มันก็ตาลุกวาบหากฉุนอวี๋เฉิงอยู่ที่นี่จะต้องตื่นตะลึง เมื่อพบว่าสายตาของกงซุนชาเวลานี้เหมือนกับศิษย์พี่จั่วม่อเวลามองแพะอ้วนไม่มีผิดเพี้ยน!กงซุนชาเผยรอยยิ้มเอียงอายอันเป็นปั้ายยี่ห้อของมันออกมาการสร้างกำแพงเมืองรุดหน้าอย่างรวดเร็วดุจติดปีกบิน จั่วม่อฝังตัวลงในการทำงานอย่างบ้าคลั่ง หลงลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปโดยสิ้นเชิง พอหมดสิ้นเรี่ยวแรง มันก็ใช้ฟูกสมาธิกลั่นเกลาดำเติมเต็มพลังปราณ จากนั้นก็ลงมือทำงานต่อจากนั้นเติมเต็มพลังปราณ แล้วทำงานต่อ ซ้ำซากวนเวียนดุจเครื่องจักรกลไก การเปลี่ยนแปลงของแผ่นกระดาษไฟค่อยๆ ลดน้อยลง บรรยากาศอันยิ่งใหญ่ตระการตาค่อยๆ หายไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความแม่นยำและหมดจดตลอดทั้งวัน จั่วม่อคล้ายไม่เคยเหนื่อยล้า จวบจนถึงยามรัตติกาลเยือนกราย เมื่อหมู่ดาวพร่างพรายเหนือศีรษะ มันก็หยุดมือ นั่งลงเข้าฌานบนกำแพงเมืองที่ยังก่อสร้างไม่แล้วเสร็จพอรุ่งสาง ดวงตะวันเคลื่อนผ่านขึ้นมา มันจะลุกขึ้นทำงานต่อทันทีเผชิญหน้าเหล่าปั่านสุดคลุ้มคลั่งผู้นี้ จี๋เหว่ยกับซุนเปั่าถูกกดดันจนแทบเสียสติ ทั้ง
