เฮ่อเสียงลอบระบายลมหายใจอย่างโล่งอก หกชั่วยามก่อนถึงกำหนดเส้นตาย พวกมันในที่สุดค้นพบศัตรูแล้ว! ขอเพียงมันพบศัตรู ก็จะมีเวลาให้จัดการอย่างช้าๆ หัวใจมันเต้นกระหน่ำ ความรู้สึกของการมีชีวิตรอดหลังจากเกือบตายอัดแน่นอยู่ทั่วร่าง มันอยากจะสูดลมหายใจลึกๆ อย่างช่วยไม่ได้ แต่พอเห็นร่องรอยความผิดหวังในดวงตาของผู้อาวุโสที่สอง มันก็พยายามระงับเอาไว้อย่างยากลำบากเค้าความมืดมนเย็นชาสายหนึ่งวาบผ่านส่วนลึกในดวงตาของเฮ่อเสียง มันไม่ต้องการแสดงจุดอ่อนของมันต่อหน้าฝั่ายตรงข้าม“อย่างที่ข้าเคยกล่าวไว้ ขอเพียงพวกมันอยู่ในอาณาจักรขุนเขาน้อย ไม่มีทางที่เราจะหาพวกมันไม่พบ” เฮ่อเสียงแสร้งวางท่าสงบเยือกเย็น กล่าวอย่างยิ้มแย้ม “บอกสถานการณ์มา”มันทำท่าราวกับว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นไปตามที่คาดไว้“ผู้อาวุโสสูงสุด คนของเราเผชิญหน้าศัตรูบริเวณที่ราบแม่น้ำตะวันตก อีกฝั่ายเป็นหมู่เล็กๆ สิบหกคน คนของฝั่ายเราถูกฆ่าตายทั้งหมด”“ที่ราบแม่น้ำตะวันตก?” เฮ่อเสียงขบคิดแวบหนึ่ง “ให้หวีอันนำผู้คนส่วนหนึ่งไปดูสักรอบ อีกฝั่ายมีสี่คนที่เข้าใจเจตจำนงกระบี่ ทั้งยังมีนักบวชเซนที่บรรลุอภิญญา พวกเรามิอาจดูแคลนพวกมัน”“ทราบแล้ว!” ผู้ใต้บังคับบัญชารีบรับคำ“รีบไป รายงานความคืบหน้ามาเป็นระยะด้วย” เฮ่อเสียงโบกมือเป็นสัญญาณผู้ใต้บังคับบัญชาเข้าใจ ประสานมือคารวะ เร่งรุดจากไปทันที“ไม่น่าแปลกใจที่คนเหล่านี้ทระนงถือดี พวกมันมีฝีมืออยู่ท่าสองท่าจริงๆ
