ติยินดีของชัยชนะกลายเป็นหม่นหมองเพราะการตายของสหายผู้หนึ่งม้าฝานมองเหล่าสหายที่เต็มไปด้วยบรรยากาศสลดหดหู่ ในใจประหลาดใจอยู่บ้างแต่ก็ภาคภูมิใจไปพร้อมกัน ในกลุ่มอื่นที่มันเคยเข้าร่วมก่อนหน้านี้ หลังจากได้ชัยในการต่อสู้ ขวัญกำลังใจจะไม่มีทางตกต่ำลงเพราะความตายของสหายผู้หนึ่งเป็นอันขาดบางทีนี่จึงจะเป็นสหายที่แท้จริง! ม้าฝานคิดอย่างไม่อินังขังขอบ ในเวลานี้เอง มันเงยหน้าขึ้น เห็นนกกระเรียนกระดาษเหินร่อนลงมาจากฟากฟั้า มันยื่นมือออกไป นกกระเรียนกระดาษพุ่งเข้าสู่มือคลี่นกกระเรียนกระดาษออกอ่าน ม้าฝานอุทานคำหนึ่ง “ยุ่งยากเสียจริง!” จากนั้นส่งกระดาษแผ่นนั้นให้หัวหน้าหมู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังมัน“เหล่าต้าหมายความว่าอย่างไร?” หัวหน้าหมู่ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง ในนกกระเรียนกระดาษไม่มีคำสั่งที่ชัดเจน เพียงแค่บอกให้พวกมันพยามลากถ่วง หน่วงเวลาศัตรูให้มากที่สุดม้าฝานไม่ตอบคำ สังเกตเห็นว่าเกือบสะสางสนามรบเสร็จสิ้นแล้ว มันจัดแต่งเสื้อผ้ากล่าวอย่างเฉื่อยชา “ให้ทุกคนเตรียมตัว เราจะออกจากที่นี่ทันที ศัตรูอาจสืบเสาะมายังที่แห่งนี้ได้อย่างรวดเร็ว”“สมควรไปยังที่ใด?” หัวหน้าหมู่ถามอย่างใคร่รู้“ลงใต้เถอะ”หัวหน้าหมู่สะท้านขึ้นทั้งร่าง “นั่นไม่ใช่ไปทางเมืองหนานเสิ้งหรือ?”“ไม่ผิด” ม้าฝานตอบอย่างใจลอยเมื่อความเข้าใจในเจตจำนงกระบี่ของม้าฝานลึกล้ำขึ้นเรื่อยๆ นิสัยใจคอดั้งเดิมของมันก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง หลังจากปรับ
