จิดจ้าอย่างรุนแรง หัวร่อฮิฮิ “เจ้าเมื่อไม่มีเวลาฝึกปรือเพราะต้องสร้างเมือง เราก็มาดัดแปลงใช้โอกาสอันดีงามนี้ไม่ดีกว่าหรือ นี่สมเหตุสมผลยิ่ง เมืองนี้เป็นของเจ้า จงสร้างรากฐานของเมืองด้วยตัวเจ้าเอง สร้างกำแพงกับปั้อมปราการด้วยตัวเจ้าเอง สร้างค่ายกลด้วยตัวเจ้าเอง สร้างทุกอย่างด้วยตัวเจ้าเอง…เพียงผู้เดียว!”จั่วม่อยืนแข็งทื่อดุจก้อนหิน“เห็นหรือไม่ นี่ไม่เพียงฝึกปรือสังขารของเจ้า ยังสามารถฝึกปรือพลังจิตสำนึกกับพลังปราณไปพร้อมกัน โอกาสดีงามสุดยอดถึงเพียงนี้ เจ้ายังจะไปหาจากที่ใดได้อีก?”“ที่จริงเมืองเล็กที่รองรับผู้คนได้หนึ่งหมื่นคนนั้นเล็กเกินไป ทีแรกข้าคิดว่าเจ้าจะสร้างเมืองเล็กที่อย่างน้อยก็สามารถรองรับผู้คนได้หนึ่งแสนคนเสียอีก ด้วยวิธีนี้ เจ้าจะได้ฝึกปรือมากยิ่งขึ้น ว่าอย่างไร เราขยายเมืองอีกสักหน่อยดีหรือไม่?”“เจ้าไม่อยากสังหารจินตันหรือ? ชีวิตน้อยๆ ของเจ้าสำคัญที่สุด! ยิ่งเจ้าทำงานหนักมากเท่าใด เจ้าก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น ในวันนี้ เจ้ายิ่งเสียเหงื่อมากเท่าใด ในวันหน้า เจ้าก็จะยิ่งเสียเลือดน้อยลงเท่านั้น…”ฟังเสียงผูเยาหลอกหลอนซ้ำๆ อยู่ในหู จั่วม่อหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝั่อาย สองตาเหลือกค้าง สิ้นสติไปในที่สุด
