่วม่อตะลึงงันอีกรอบ เมื่อขบคิดอย่างละเอียด มันพบว่าวิธีนี้เป็นไปได้อย่างยิ่ง!หากสังขารปิศาจของมันรุดหน้าไปอีกขั้น มันจะสามารถทนทานต่อการหมุนเวียนลมปราณได้มากกว่าสิบสี่วัฏฏะ พลานุภาพของหมัดคลื่นสวรรค์กระจกฟั้าย่อมเพิ่มพูนตามไปด้วย มันเคยใช้หมัดคลื่นสวรรค์กระจกฟั้าสิบสี่วัฏฏะเจาะทะลวงโล่พื้นที่ของสัตว์ปราณระดับห้ามาแล้ว แม้ว่างูยักษ์เขาโลหิตเพียงจัดเป็นกึ่งระดับห้าก็ตาม แต่หากมันสามารถเพิ่มรอบวัฏฏะได้มากกว่านั้น ก็อาจคุกคามบรรพชนฟั้ากระจ่างได้จริงๆยิ่งครุ่นคิดเท่าใด จั่วม่อก็ยิ่งลิงโลดเท่านั้น มันจู่ๆ ก็พบว่ามันอาจสามารถจู่โจมทำร้ายจินตัน นี่ราวกับเห็นแสงสว่างลำหนึ่งในความมืดมน แม้จะเป็นเพียงแสงสว่างลำเล็กเท่าเส้นด้าย แต่ยังคงทำให้มันรู้สึกถึงความหวังอันเรืองรองสายหนึ่งจั่วม่อถามอย่างอดรนทนไม่ได้ “ทีแรกเจ้ากล่าวถึงโอกาสอันดีงาม โอกาสอันใด?”“การสร้างเมือง” ผูเยาขยิบตาสีเลือด“สร้างเมือง?” จั่วม่องงงันอีกรอบ “การสร้างเมืองจะทำอะไรได้?”มุมปากผูเยายกยิ้มไม่แยแส นัยน์ตาสีเลือดหรี่แคบลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาไร้คู่เปรียบดูลึกลับยากคาดเดากว่าเดิม มันคล้ายนายพรานผู้กลอกกลิ้ง โยนเหยื่อล่อที่ตระเตรียมเอาไว้ กล่าวปนหัวร่อเบาๆ “เจ้าไม่เคยคิดสร้างเมืองด้วยตัวเองหรือ?”“สร้างเมืองด้วยตัวเอง?” จั่วม่อยืนเหม่อมองอย่างโง่งม“ใช่ สร้างเมือง …ด้วยตัวเจ้าเอง!” ผูเยาชูนิ้วเรียวยาวขาวสะอาดที่ตัดกับเล็บสีแดงเ
