ัวอย่างเช่นหอกระบี่ พวกเจ้าเห็นเป็นอย่างไร?” จั่วม่อถามอย่างกระตือรือร้นเต็มที่ทั้งสามคนไร้วาจาจะกล่าวจั่วม่อเห็นได้ชัดว่ายังแจกแจงความคิดของมันไม่ครบถ้วน“แผนของพวกเจ้าไม่เลว แต่ทื่อด้านหัวโบราณเกินไป การปั้องกันเพียงอย่างเดียวย่อมไม่อาจหยุดยั้งการโจมตีของศัตรูได้ จินตันสามารถฟืนฟูพลังปราณได้รวดเร็วกว่าพวกเรา หากวันแรกมันโค่นเราไม่ได้ มันก็จะกลับมาในวันที่สอง หากปล่อยให้มันโจมตีอย่างสะดวกดายไปเรื่อยๆ สิบวัน ครึ่งเดือน หนึ่งเดือน เจ้าคิดว่าเราจะสามารถหยุดมันได้หรือ?”คนทั้งสามไร้วาจาจะกล่าวอีกครั้งคนหนึ่งอดโต้แย้งไม่ได้ “หากจินตันคิดทำลายเมือง ก็ไม่มีเมืองใดในอาณาจักรขุนเขาน้อยสามารถหยุดยั้งมันได้”“ก่อนนี้ไม่มี แต่จะมีในไม่ช้า” จั่วม่อหันไปมองคนผู้นั้น กล่าวเสริมว่า “หากไม่มีเมืองเช่นนั้นจริงๆ เมื่อถึงเวลา พวกเราจะพากันตายทั้งหมด”ทั้งสามคนเริ่มเหงื่อท่วมกายอย่างฉับพลัน ในใจรู้สึกสิ้นหวังจับใจ สวรรค์! เหล่าปั่านที่แท้ตอแยผู้ใดกันแน่? รอประเดี๋ยว! จินตัน! เงาร่างของคนผู้หนึ่งผุดขึ้นในใจพวกมันบรรพชนฟั้ากระจ่าง! ในอาณาจักรขุนเขาน้อยมีจินตันคนเดียวเท่านั้น บัดซบ พวกมันไฉนนึกไม่ออกแต่แรก!“บะ…บรรพชนฟั้ากระจ่าง?” หนึ่งในสามถามเสียงสั่นพร่าจั่วม่อยิ้มพลางกล่าว “คาดเดาแม่นยำจริงๆ”นี่ยังต้องคาดเดาด้วยหรือ?ทั้งสามคนหน้าซีดเหมือนคนตาย ในสายตาของพวกมัน รอยยิ้มของจั่วม่อชั่วร้ายเป็นที่สุด ชั่วร้าย
