ยิ่งกว่ามารร้ายเสียอีก แต่ละคนล้วนสำนึกเสียใจแทบตาย ก่อนหน้านี้พวกมันอาจมีชีวิตลำบากยากจน แต่อย่างน้อยยังไม่ต้องเสี่ยงต่อการสูญเสียชีวิตน้อยๆของพวกมันไป
“เอาละ ทุกคน” จั่วม่อปรบมือ “เข้มแข็งกันหน่อย ปลุกปลอบความคิดต่อสู้ของพวกเจ้าขึ้นมา ข้าทราบว่าพวกเจ้าก็เป็นเช่นเดียวกันกับข้า พวกเราล้วนไม่อยากตายดังนั้นจงปลุกปลอบความคิด ใช้จินตนาการที่ทรงพลังที่สุดของพวกเจ้า คิดคำตอบที่เป็นไปได้มากกว่านี้ออกมาเสียดีๆ”หนึ่งในสามคล้ายสูญเสียขวัญวิญญาณไปทั้งหมด แต่ยังสามารถรักษาความสงบเยือกเย็นเอาไว้ “เหล่าปั่าน ท่านไม่มีทางปั้องกันจินตันได้”“อ้อ เช่นนั้นควรทำอย่างไร?” จั่วม่อถามพลางแบสองมือกว้างคนผู้นี้เค้นเสียงลอดไรฟัน “ก็ในเมื่อไม่มีทางปั้องกัน เช่นนั้นเราอาจลองหาหนทางฆ่ามันแทน!”“เจ้าเสียสติไปแล้ว!” อีกสองคนร้องลั่น“อ้อ เริ่มฟังดูไม่เลวแล้ว ว่าต่อไป” จั่วม่อในใจตื่นตะลึง เผยสีหน้าคาดไม่ถึงออกมาคนผู้นี้ใบหน้าเผือดขาว แต่ดวงตาเปล่งประกายคลุ้มคลั่ง “จินตันอาจแข็งแกร่ง แต่พวกมันก็มีจุดอ่อน นั่นคือทระนงตนเกินไป พวกมันเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของตนมากเกินไป สิ่งที่พวกเรามองว่าเป็นอันตรายมาก พวกมันกลับไม่แยแสสนใจแม้แต่น้อย พวกเราจะวางกับดักขุดหลุมพรางให้เต็มที่ ใช้เมืองใหม่เป็นเหยื่อล่อ มันสมควรหลงกลได้ไม่ยาก”“เป็นไปไม่ได้ มันจะมองเห็นสิ่งที่เราปิดซ่อนเอาไว้อย่างง่ายดาย”“เจ้าไม่สามารถฆ่าจินตันได้!”อีกสอง
