หน่วยลาดตระเวนที่ท่องทะยานอยู่ตรงชายขอบของกองกำลังเริ่มกระจายตัวออกไปภารกิจของพวกมันไม่ใช่เข้าร่วมการรบ แต่มีหน้าที่ในการตรวจตราสนามรบทั้งหมดเว่ยหยานสีหน้าเย็นชาปากเม้มแน่น ศัตรูมีประมาณสองร้อยกว่าคนดาหน้าเข้ามาด้วยเจตนาสังหารอันเปียมล้น เว่ยหยานหลังเหยียดตรงดุจคันทวนอันคมกล้า ลอยตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ สองหูเต็มไปด้วยเสียงตวาดสั่งการของเหล่าหัวหน้าหมู่“ทุกคนจงตื่นตัว! ใส่ใจตำแหน่งของเจ้าให้ดี!”“ที่อยู่เบื้องหน้าพวกเจ้าเป็นเพียงกองขยะ! ฆ่าพวกมัน! ฆ่าพวกมันให้สิ้น!”“ไม่ต้องพะวงกับสิ่งใด บิดาไปยังที่ใด พวกเจ้าก็เข่นฆ่าตามไปที่นั่น! ผู้ใดมัวอืดอาดล้าหลังมารดามัน คอยดูว่ากลับไปแล้วข้าจะเล่นงานพวกเจ้าอย่างไร!”“ปฏิบัติตามที่พวกเจ้าเคยฝึกมา!”เหล่าหัวหน้าหมู่ปรับเปลี่ยนรูปขบวนครั้งสุดท้ายก่อนการสู้รบ ไพร่พลใต้บังคับบัญชาของพวกมันส่วนใหญ่เป็นเณรน้อย แม้ว่าแต่ละคนล้วนมีพลังฝีมือเฉพาะตัวเหนือธรรมดา แต่ในระบบยุทธวิธีที่มีความต้องการสูงนี้ การประสานงานจึงเป็นปัจจัยสำคัญที่แท้จริงในการกำหนดแพ้ชัยชนะเสียงปลุกปลอบขวัญกำลังใจไม่ว่าจะหยาบกระด้าง หนักแน่นจริงจัง หรือปลอดโปร่งผ่อนคลาย ล้วนผ่านเข้าไปในสองหูเว่ยหยานอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง มันเริ่มฮึกเหิมขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ไม่ได้สังเกตเห็นว่าดวงตาของตนถูกระบายด้วยสีแดงฉานช่างทำให้โลหิตของผู้คนเดือดพล่านเสียจริง!เฝั้ามองฝั่ายตรงข้ามใกล้เข้ามาเป็นลำดับ เว่ยหย
