ร้เสียงเปั้าหมายของเหลยเผิงเป็นบุรุษที่มีฝีมือทางหลอมกลั่นโอสถผู้หนึ่ง แม้ว่าในอาณาจักรขุนเขาน้อยยามนี้จะขาดแคลนวัตถุดิบ แต่ร้านค้าบางแห่งยังคงมีสะสมไว้บ้างด้วยเหตุนี้เอง คนผู้นี้จึงหางานที่ดีงามได้ไม่ยากนัก ดังนั้นหลังจากได้รับม้วนหยก มันลองครุ่นคิดชั่งน้ำหนักทางเลือกดูแล้ว ยังคงตัดสินใจอยู่กับเถ้าแก่คนปัจจุบันของมันตามเดิมโดยเฉพาะอย่างยิ่งเถ้าแก่ของมันดีต่อมันมาก มิหนำซ้ำม้วนหยกยังไม่ทราบที่มา มันย่อมไม่ยินยอมรับความเสี่ยงเช่นนี้ไม่ทราบเพราะเหตุใด วันนี้มันรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง ราวกับว่ากำลังจะมีบางอย่างเกิดขึ้นนี่ทำให้มันไม่สบายใจเอาเสียเลย ทุกครั้งที่เกิดความรู้สึกนี้ ไม่เคยมีเรื่องดีงามเกิดขึ้นเลยจริงๆมันเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟั้า เห็นหมู่เมฆกดต่ำลงมา หนาหนักและน่าอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก“เจ้าโอสถเหอ เถ้าแก่เรียกหาท่าน” เด็กรับใช้ผู้หนึ่งรีบวิ่งเข้ามาตาม“อ้อ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” มันได้สติ กระวีกระวาดเดินตามไป เถ้าแก่อาจมีงานอื่นให้มันทำกระมังมันเพิ่งเดินผ่านลานหลังบ้าน ทันใดนั้นรู้สึกต้นคอปวดแปลบ สายตามืดทะมึนจากนั้นไม่รับรู้สิ่งใดอีกเหลยเผิงหิ้วเปั้าหมายของมันด้วยมือข้างเดียว กวาดตามองอย่างรวดเร็ว เห็นรอบข้างเงียบสงบ ไม่มีผู้ใดทันได้รู้สึกตัว มันแย้มยิ้มอย่างเงียบงัน คนหายวับไปทันทีอย่างไรก็ตาม หลายคนไม่ได้โชคดีเช่นมัน ยกตัวอย่างเช่นเหนียนลู่เหนียนลู่เฝั้ามองเปั้าหมายของมันอย่างหวั่นวิต
