้สึกของความสำเร็จในใจมันพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุดในทันที ก่อนหน้านี้หากมันพบพานเหล่าคนที่นั่งอยู่ที่นี่ ไม่ว่าผู้ใดมันก็จำต้องก้มศีรษะค้อมเอวอย่างอ่อนน้อม แต่ตอนนี้มันสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจน ถึงความหวาดกลัวที่มีต่อมันในส่วนลึกของดวงตาของคนเหล่านี้ความรู้สึกนี้ยอดเยี่ยมยิ่ง!มันรีบดึงตัวเองกลับมา เฮ่อเสียงทราบกระจ่างดีว่าภาระหน้าที่ของมันคือสิ่งใดรอยยิ้มอ่อนโยนเป็นกันเองปรากฏขึ้นบนใบหน้าเฮ่อเสียง สุ้มเสียงปลอดโปร่งราวกับเมฆที่อยู่สูงขึ้นไปบนท้องฟั้า “รบกวนให้ทุกท่านรอนานแล้ว เช่นนั้นเรามาเริ่มกันเลยดีกว่า”“เจ็ดสิบคน สมควรเพียงพอแล้ว! ว่าอย่างไร? พอแค่นี้ดีหรือไม่?” เหลยเผิงกล่าวอย่างอดรนทนไม่ได้ พวกมันเฝั้ารออยู่ที่นี่ทุกวัน พรรคฟั้ากระจ่างนับเป็นเศษสวะโดยแท้จนบัดนี้ยังไม่ได้ระแคะระคายแม้แต่น้อย แรกเริ่มเดิมทีมันหลงคิดว่านี่ต้องเป็นภารกิจใหญ่โตที่สนุกสนานเป็นแน่ ผู้ใดจะไปคาดคิดว่ากลับจืดชืดไร้รสชาติและน่าเบื่อหน่ายถึงเพียงนี้ มันแค่อยากกลับไปยังค่ายเต็มทีแล้วเซี่ยซานไม่แยแสสนใจมัน ก้มหน้ามองรายชื่อในม้วนหยก ขมวดคิ้วพลางกล่าว “คนที่เหลือไฉนไม่มา?”ได้ยินเช่นนี้เปาอี้ไม่ทราบจะหัวร่อหรือร่ำไห้ดีอดทนแจกแจงว่า “พวกเราใช้เมล็ดข้าวปราณล่อลวงพวกมัน สุดท้ายนี่ก็ไม่ต่างกับการค้ารายหนึ่ง ผู้ซื้อผู้ขายต้องพอใจทั้งสองฝั่ายจึงจะค้าขายสำเร็จ สำหรับคนที่เหลือในตอนนี้พวกมันน่าจะมีชีวิตที่ไม่เลวอยู่แล้ว
