ย่อมไม่มีผู้ใดอยากโยกย้าย”“แล้วเราจะปล่อยพวกมันไปเช่นนี้หรือไร?” เซี่ยซานขุ่นเคืองใจอยู่บ้าง ในภารกิจแรกที่มันเป็นผู้นำย่อมไม่อยากทิ้งรอยด่างพร้อยใดๆ ไว้เปาอี้แบมืออย่างอับจนปัญญา “จะทำอย่างไรได้เล่า? ไม่ใช่ว่าพวกเราสามารถลักพาตัวพวกมันกลับไปได้เสียหน่อย”“ลักพา ตัวพวกมัน!” เซี่ยซานตาลุกวาบ ปรบมืออย่างตื่นเต้นยินดี “ความคิดนี้ประเสริฐยิ่ง! ไฉนข้าไม่ทันคิดถึงวิธีอันดีงามเช่นนี้? เปาอี้เจ้าวิเศษยิ่ง!”ได้ยินเช่นนี้เหลยเผิงผู้อยู่สุขสบายเสียจนครั่นเนื้อครั่นตัว กลายเป็นคึกคักขึ้นมาทันที รีบพยักหน้าแรงๆ “ไม่เลว ไม่เลว! เราจะลักพาตัวพวกมันกลับไปด้วยทั้งหมด ไม่ทิ้งไว้แม้แต่คนเดียว! เปาอี้เจ้าวิเศษยิ่ง!”คนอื่นๆ สบตากันวูบพากันหัวร่อฮี่ฮี่ออกมา จงหยูลืมตาขึ้นอย่างไม่มีทางเลือกการเข้าฌานแห่งเซนของมันถูกขัดจังหวะอีกครั้งเปาอี้กลับแตกตื่นจนขวัญหนีดีฝั่อ “ทำไม่ได้! ทำไม่ได้! ทุกวันนี้ไม่ได้สะกิดความสนใจของพรรคฟั้ากระจ่าง ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว! หากเราลักพาตัวผู้คนก็เท่ากับประกาศเตือนพรรคฟั้ากระจ่างชัดๆ นั่นเป็นปัญหาใหญ่!”“พวกเราหากลัวไม่!” เหลยเผิงเบ้ปาก กล่าวอย่างเหยียดหยามเปาอี้รีบหันหาพวก แต่เมื่อมองไปยังสีหน้าคาดหวังรอคอยของพวกมัน ต้องรู้สึกสายตามืดทะมึน สติแทบดับวูบกลางอากาศ จากนั้นพลันฉุกคิดถึงจงหยูในความเห็นของมันจงหยูทั้งสงบเยือกเย็นและมีเหตุมีผลอยู่เสมอ แน่นอนว่าจงหยูจะต้องไม่เห็นด้วยกับก
