ารกระทำอันบ้าบิ่นนี้เช่นกันแต่ยังไม่ทันจะหันไปหาจงหยู กลับได้ยินจงหยูกล่าวด้วยน้ำเสียงอับจนปัญญา“สมควรลงมือในบัดดล ดีหรือไม่? ไปกันเลยเถอะ รีบๆจบเรื่องนี้เสียทีข้าจะได้กลับไปฝึกจิตแห่งเซนของข้าเร็วๆ”เปาอี้รู้สึกคล้ายศีรษะของมันพลันกลับกลายเป็นกลวงเปล่าทั้งสิบห้าคนล้วนเห็นพ้องต้องกันกับการลักพาตัว นับตั้งแต่ข้อเสนอเริ่มกล่าวออกมาจนถึงการตัดสินใจเป็นเอกฉันท์ ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งอึดใจสามารถวางแผนลักพาตัวครั้งใหญ่ภายใต้จมูกของพรรคฟั้ากระจ่างอันเกรียงไกร ข้อเสนอนี้เพียงพอให้ทุกผู้คนยกเว้นเปั่าอี้รู้สึกเลือดลมเดือดพล่าน!นี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้พวกมันไม่ต้องเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกต่อไป!เมื่อเห็นพ้องต้องกันเป็นเอกฉันท์ พวกมันก็เริ่มกำหนดแผนการอย่างรวดเร็ว แต่ละคนล้วนติดตามแม่นางน้อยมานานเริ่มเรียนรู้วิธีวางแผนอย่างเป็นระบบและเริ่มมีรูปแบบพื้นฐานของวายร้ายชั้นหนึ่งขึ้นมาบ้างแล้วเปาอี้ที่ด้านข้างยิ่งฟังยิ่งหน้าซีดเผือด มันตัดสินใจเด็ดขาดว่าต่อไปจะต้องอยู่ให้ห่างไกลจากคนเสียสติกลุ่มนี้! โดยเฉพาะอย่างยิ่งจงหยู ถึงตอนนี้มันค่อยทราบว่าตัวเองผิดแล้ว ผิดอย่างมหันต์ จงหยูปกติดูเหมือนเยือกเย็นไม่แยแสแต่เมื่อกล่าวออกมา ถึงกับมีความคิดที่ทั้งชั่วร้ายและน่าสะพรึงกลัวพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย!คนนั้นกล่าวคำหนึ่ง คนนี้กล่าวอีกคำหนึ่ง ผลัดกันกล่าวไม่หยุดยั้ง แผนการอันเรียบง่ายและหยาบเถื่อนก็เป็นรูปเป็นร่างอย่าง
