ม้วนหยกกวาดตามองอย่างรวดเร็ว พลันสะท้านขึ้นทั้งร่างด้วยความอกสั่นขวัญแขวน “น้องสาวเจ้าเถอะ! เจ้าพวกบ้านี่เสียสติไปแล้ว!”“ข้ายังกลัวแทบตาย!” กงซุนชาฝืนยิ้ม “อย่างไรก็ตาม…ผู้คนตามรายการเหล่านี้ดีจริงๆ!” ประโยคท้ายค่อยโผล่หางจิ้งจอกของมันออกมา“มันก็ดีจริงๆ นั่นละ…” จั่วม่ออดไม่ได้ต้องอ่านต่ออย่างละเอียด ยิ่งอ่านมากเท่าไรปากก็ยิ่งอ้ากว้างมากเท่านั้น“ศิษย์พี่ ท่านว่าเราจะรับ…”“รับสิ!” จั่วม่อร่างสั่นระริกประดุจกลางฤดูร้อนอันแผดจ้าพลันเอาอ่างน้ำเย็นเทราดศีรษะพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลัน โก่งคอคำราม “แน่นอน เราจะรับตัวพวกมันทั้งหมด! กวาดมาให้เกลี้ยง! ไม่ปล่อยไปสักคน! อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!”จี๋เหว่ยและซุนเปั่ากับพวกที่กำลังหลอมสร้างอยู่ใกล้ๆถูกสุ้มเสียงอันบ้าคลั่งของจั่วม่อขู่ขวัญจนของในมือแทบหลุดร่วง! มีเพียงซิวเจ่อสตรีซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆที่ไม่มีปฏิกิริยาใดราวกับนางไม่ได้ยินภายในค่ายทุกผู้คนกำลังคร่ำเคร่งฝึกปรืออย่างเต็มที่ เหล่าสมาชิกที่เพิ่มเข้ามาใหม่จำเป็นต้องผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวด เพื่อให้สามารถรวมเข้ากับกระบวนทัพได้ ที่ผ่านมาพวกมันเป็นเพียงซิวเจ่อธรรมดาทั่วไป สำหรับพวกมันกระบวนทัพค่ายกลเป็นสิ่งที่แปลกใหม่เกินกว่าที่พวกมันจะจินตนาการได้“น่าเบื่อจริงๆ!” ซิวเจ่อผู้หนึ่งทอดถอน เมื่อมองดูเหล่าคนใหม่ฝึกปรืออย่างหนักหน่วงมันรู้สึกเบื่อหน่ายยิ่งหลังจากกองทัพเพิ่มจำนวนขึ้น การแบ่งเป็นหน่วย
