่ใจว่าผีเสื้อลายสายรุ้งยกระดับขึ้นเป็นระดับสี่และเนื่องด้วยร่างกายสีดำสนิททั้งร่าง จั่วม่อตกลงใจเปลี่ยนเป็นเรียกมันว่าผีเสื้อดำ ส่วนเวทวิชาปราณพิษที่เพิ่งได้รับมามันคงต้องใช้เวลาค่อยๆ ตรวจสอบดูว่ามีพลังอย่างไรกันแน่หากผีเสื้อดำสามารถยกระดับขึ้นเป็นสัตว์ปราณระดับห้าคงยอดเยี่ยมยิ่งจั่วม่อเพ้อฝันน้ำลายไหลย้อย ลอบตกลงใจว่าต่อไปในภายภาคหน้าไม่ว่ามันจะพบพานพิษร้ายอันใดจะนำมาให้เป็นอาหารแก่ผีเสื้อดำทั้งหมด พลังของสัตว์ปราณระดับห้ามันมีประสบการณ์โดยตรง หากผีเสื้อดำสามารถยกระดับเป็นสัตว์ปราณระดับห้าก็เชื่อแน่ว่าผีเสื้อดำจะต้องเหนือล้ำกว่างูยักษ์เขาโลหิตเสียอีกแน่นอนมันรีบปาดน้ำลายทิ้งอย่างรวดเร็ว เพียงแค่ยกระดับจากระดับสามไปเป็นระดับสี่ก็ยากเย็นแสนเข็ญมากแล้ว สำหรับระดับห้ามันได้แต่ฝันถึงเท่านั้นจั่วม่อยังหยิบฉวยน้ำเต้าดำติดตัวกลับมาด้วยพิษร้ายภายในน้ำเต้าสูญสลายหมดสิ้นแต่เฉพาะตัวน้ำเต้าเองก็เป็นยุทธภัณฑ์เวทประเภทภาชนะที่ดีงามไม่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับใช้บรรจุสิ่งที่ไม่มีรูปร่างดังนั้นมันคว้าติดมือกลับมาโดยไม่เกรงอกเกรงใจฉุนอวี๋เฉิงพอเห็นว่าไม่สามารถค้นพบอะไรได้มากกว่านี้ ก็รีบร้อนกลับไปยังบ่อฟูมฟักสัตว์ร้ายในบัดดลฉุนอวี๋เฉิงเพิ่งผละไป กงซุนชาก็รี่เข้ามาทันที จั่วม่อเห็นอีกฝั่ายสีหน้าแปลกพิกลอยู่บ้าง อดถามไม่ได้ “เป็นไร? เกิดอะไรขึ้น?”“ท่านลองดูเอาเถอะ” กงซุนชาส่งม้วนหยกมาให้จั่วม่อรับ
