านไปแล้ว?” จั่วม่อนึกหาคำอธิบายที่เป็นไปได้“ข้าถามพวกเซี่ยซานแล้ว พรรคฟั้ากระจ่างตั้งอยู่ตรงปากแม่น้ำอาณาจักรวารีฟั้าพอดี พวกมันเฝั้าควบคุมสถานที่นั้นมาโดยตลอด” กงซุนชากล่าวเคร่งขรึมจั่วม่อรู้สึกความหนาวเย็นระลอกหนึ่งแผ่ซ่านขึ้นมาจากปลายเท้า “หมายความว่าอาณาจักรขุนเขาน้อยมีทางเข้าอื่นเช่นนั้นหรือ?”“ข้าไม่ทราบ” กงซุนชาสั่นศีรษะอย่างขมขื่นคำถามนี้สำคัญยิ่งยวด จั่วม่อรีบเข้าไปถามผูเยาอย่างไม่รีรอผูเยากล่าวเสียงต่ำลึก “กองทัพอสูรนี้สมควรเล็ดลอดเข้ามาทางรอยแยกแห่งความสับสนวุ่นวาย”“รอยแยกแห่งความสับสนวุ่นวาย? นั่นเป็นเรื่องราวใด?”“อันที่จริงดินแดนของแต่ละอาณาจักรมิใช่ว่าจะมีทางเข้าออกเพียงแม่น้ำอาณาจักรเท่านั้น แต่ยังมีทางเข้าออกอีกมากมายหลากหลายเส้นทาง แม่น้ำอาณาจักรเป็นเพียงเส้นทางที่พบเห็นได้มากที่สุดและปลอดภัยที่สุดเท่านั้น แต่เส้นทางเข้าออกอื่นๆเหล่านั้น มักจะเป็นช่องว่างรอยแตกของมิติซึ่งมีขนาดเล็กมาก พวกมันถูกเรียกขานว่า‘รอยแยกแห่งความสับสนวุ่นวาย’ แต่ปกติแล้ว เมื่อเจ้าผู้ครองอาณาจักรเข้าครอบครองอาณาจักรใด พวกมันจะต้องสืบเสาะค้นหารอยแยกแห่งความสับสนวุ่นวายเหล่านี้ และปิดผนึกทั้งหมดเอาไว้ ปั้องกันมิให้ผู้อื่นลักลอบใช้ประโยชน์” วิชาความรู้จำพวกนี้ผูเยาเชี่ยวชาญยิ่ง“รอยแยกแห่งความสับสนวุ่นวายมีจำนวนมากหรือไม่?” จั่วม่อสีหน้าน่าเกลียดอยู่บ้าง หากปัญหาอยู่ที่รอยแยกแห่งความสับสนวุ่นวายจร
